Adım Kamuran Villalba. Altmış sekiz yaşındayım ve son dört yıldır oğlum Deniz’in, gelinim Leyla ile birlikte İstanbul’un hemen dışındaki evinde yaşıyordum. Eşim vefat ettikten sonra, Deniz’in tam olarak açıklayamadığı bir borcunu kapatmasına yardım etmek için ömrümüzün büyük kısmını geçirdiğimiz o küçük daireyi satmıştım. Bunun sadece geçici bir durum olduğuna, işler düzelene kadar birkaç ay süreceğine dair söz vermişti. Ancak aylar yıllara dönüştü ve zamanla bu evdeki rolüm bir anneden ziyade, istenmeyen bir fazlalığa dönüştü.
Yemek yapıyor, temizlik ediyor, torunum İpek’i okula götürüyor ve emekli maaşımdan geri kalan üç beş kuruşla mutfak masraflarına sessizce katkıda bulunuyordum. Hiç şikayet etmedim. Kendime ailenin her şey demek olduğunu, belli bir yaştan sonra sevdiğin insanlar için gururunu hiçe saymayı öğrenmen gerektiğini söyledim. Onların bilmediği şey ise, iki hafta önce neredeyse bir alışkanlıkla aldığım loto biletine inanılmaz bir ikramiye çıktığıydı: Tam seksen dokuz milyon. Önce bir yanlışlık olduğunu sandım. Numaraları tekrar tekrar kontrol ettim, sonra başka bir bayide ve en sonunda büyük servetleri yöneten bir avukatla doğrulattım. Gerçekti. Bir anda, bana bir yükmüşüm gibi davranan bu insanların gözündeki o kadının, bir anda ortadan kaybolma ya da hayatları kökten değiştirme gücü olmuştu.
devamı sonraki sayfada...
