Oğlum ve gelinim bir trafik kazasında öldüğünde, yedi torunumun vasiliğini üstlendim. On yıl sonra, en küçük torunum bodrumumuzda gizli bir kutu buldu ve bana, "Annemle babam o gece ölmediler," dedi. O kutunun içinde bulduklarım beni yürek burkan bir sırra götürdü.
Elif, mutfağa girip elindeki eski, tozlu kutuyu sanki her an patlayacakmış gibi masaya bıraktığında 14 yaşındaydı.
"Bunu bodrumdaki eski dolabın arkasına saklanmış halde buldum," dedi. "Babaanne… Annemle babam o gece ölmemişler."
Oğlum ve gelinim trafik kazasında öldüğünde Elif henüz dört yaşındaydı. Onları hayal meyal hatırlıyordu ve büyüdükçe onlar hakkında daha sık sorular sormaya başlamıştı.
Bunun, vefat eden ebeveynlerine olan takıntısının korkutucu bir boyuta ulaşması olduğunu düşündüm.
Yanılmıştım.
"Babaanne… Annemle babam o gece ölmediler."
"Elifciğim, sana söyledim ya—"
"Sadece içine bak, babaanne!"
O kadar ciddi görünüyordu ki ona uymaya karar verdim. Herkes için krep pişirdiğim ocağın başından ayrılıp masaya oturdum.
Kutuyu açtım.
Mutfak aniden üzerime gelmeye başladı.
Bir deste nakit parayı dışarı çıkarırken ellerim titriyordu. Sonra paraların altında, en dipte duran şeyi gördüm ve kalbim duracak gibi oldu.
On yıldır bir yalanın içinde yaşıyormuşum.
Kutuyu açtım.
Başımı iki yana salladım. Bu hiç mantıklı değildi.
Oğlum Demir ve eşi Leyla’yı son görüşümü hâlâ net bir şekilde hatırlıyordum. Yaz tatili sırasında yedi çocuğun hepsini bir ziyaret için bana bırakmışlardı.
Gülerek, "Sanki istilaya uğramış gibiyim," demiştim.
Demir sırıtmış, yanağımı öpmüş ve "Buna bayılıyorsun. Sadece onları çok şımartıp geri gönderme," demişti.
Gece yarısı olduğunda jandarma kapımdaydı ve her ikisinin de korkunç bir kazada can verdiğini söylüyordu.
Oğlumun son gördüğüm halini hâlâ çok net hatırlıyordum.
Demir ve Leyla’yı günler sonra toprağa verdik. Kazanın şiddeti nedeniyle tabutlar açılmamıştı.
Yedi torunumun vasiliğini almak hiçbir zaman bir tercih değildi. Bana ihtiyaçları vardı, ben de onlar için görevimi yaptım.
Evim çok küçüktü, bu yüzden onların ebeveynleriyle birlikte yaşadıkları eve taşındık.
O ilk yıllar beni neredeyse bitirmişti.
Ek işler aldım, neredeyse hiç uyumadım; parayı, zamanı ve sabrı asla mümkün olmayacağını düşündüğüm şekillerde idare etmeyi öğrendim.
devamı sonraki sayfada...
