68 yaşındayım ve ömrümde hiç deniz görmemiştim. Bu yüzden oğlum beni Antalya’da bir tatile davet ettiğinde, mutfağımın ortasında sevinçten ağladım. Yeni bir güneş şapkası aldım, tırnaklarımı toz pembe boyadım ve kendimi değerli hissetmeme izin verdim. Sonra, otelin lobisinde gelinim elime bir kâğıt tutuşturdu; işte o an orada tam olarak neden bulunduğumu anladım.
Televizyonda "Titanik" filmindeki Jack ve Rose için gözyaşı döküyordum. Bu filmi muhtemelen yüzüncü kez izlerken nasıl bir öğleden sonra geçirdiğimi az çok tahmin edebilirsiniz. Dizlerimde bir battaniye, yan masada soğumuş bir çay... Dul kadınların çok iyi bildiği o yalnız akşamlardan biriydi. Telefonum tam o sırada çaldı.
"Anne," dedi oğlum Selim neşeli bir sesle. "İki gün sonra hep beraber Antalya’ya gidiyoruz, senin de bizimle olmanı istiyoruz."
"Antalya mı?" dedim. Tüm hayatını dağ köyünde geçirmiş biri için bu kelime, bir varış noktasından ziyade güneş ışığı ve pahalı sandaletlerle ilgili bir efsane gibi geliyordu.
"Deniz tatili," diye ekledi Selim. "Hep beraber."
"Deniz mi? Sahici deniz mi?"
Güldü. "Evet anne. Bildiğin deniz."
Daha şiddetli ağlamaya başladım, o da daha çok güldü ve iyi olup olmadığımı sordu. Ona gayet iyi olduğumu söyledim; sadece bazı davetlerin 35 yıl gecikmeli gelse de hâlâ bir mucize gibi hissettirdiğini bilecek kadar yaşlanmıştım.
Telefonu kapattıktan sonra küçük mutfağımda öylece durdum; boşluğa bakıp hem gülümsüyor hem de ağlıyordum.
"Senin de bizimle olmanı istiyoruz."
Vakıf kermesinden çok güzel bir güneş şapkası buldum. Geniş kenarlı, sarkık, sahil rüzgarına dayanması imkansız görünen bir kurdelesi vardı ama sevdiğim için aldım. Sonra ayaklarımı acıtmayacak yumuşak sandaletler, üzerinde küçük mavi çiçekler olan iki hafif bluz ve eğer çok cömertseniz beni emekli bir film yıldızı gibi gösteren ucuz güneş gözlükleri...
O öğleden sonra altı yaşındaki torunum Suna beni görüntülü aradı.
"Babaanne, tatil ojesi sürmen lazım."
devamı sonraki sayfada...
