Haber Zamanı

Neyi açıklayacaksın? Neden kızımı arkamdan gizli gizli buraya getirdiğini mi?" "Çünkü ölüyor," dedi Kenan. Bu kelime suratıma bir tokat gibi çarptı. Davut'a baktım. Yorgun gözlerle beni izliyordu. "Şeyda," dedi kısık bir sesle. "Beni görmek istemediğini biliyorum. Ama Aylin'i görmem gerekiyordu. Son bir kez." Kenan nefeslendi. "Dördüncü evre kanser. Birkaç hafta önce bana ulaştı. Ofisimin önüne gelmiş. Çok az zamanı kaldığını ve son günlerini Aylin'le geçirmek istediğini söyledi." Kenan’a baktım. "Ve bana söylemeyi düşünmedin mi?" "Söyleyecektim. Ama Aylin yalvardı. Senin 'hayır' demenden korktu." Aylin’e döndüm, hıçkırıklara boğulmuştu. "Sadece onu görmek istedim anne. Biliyorum canını yaktı. Bizi terk etti. Ama o hala benim babam. Ve ölüyor." Davut’a baktığımda içim sızladı. Evlendiğim adamdan çok farklıydı. Zayıf, yaşlı, çökmüş. Onun bizi aldattığı günü hatırladım. Sekreteriyle kaçtığı, bizi bir kalemde sildiği günü... Aylin o zaman sadece dokuz yaşındaydı. "Bizi bıraktın," diye tısladım. "Kızını sanki hiçbir önemi yokmuş gibi terk edip gittin." Davut’un gözleri doldu. "Biliyorum. Korkaktım. Bencildim. Ve o günden beri her gün pişmanlığını yaşadım." "O zaman neden dönmedin? Neden onun için savaşmadın?" "Çünkü bunu hak ettiğimi düşünmedim." Aylin öne çıktı. "Anne lütfen. Onu affetmeni istemiyorum. Sadece burada, onun yanında olmama izin ver. Lütfen." Kızıma baktım. Gözlerindeki o çaresizliğe. "Lütfen anne." Arkamı döndüm ve odadan çıktım. Nefes alamıyordum. Asansöre bindim, arabama atladım ve eve sürdüm. Kenan ve Aylin bir saat sonra eve geldiler. Beni mutfak masasında, boşluğa bakarken buldular. Aylin karşıma oturdu. "Özür dilerim anne. Söylemeliydim." "Neden söylemedin?" "Çünkü canının yanmasından korktum. Seni incitmek istemedim." "Onun yerine yalan söyledin." Kenan yanıma oturdu. "Şeyda, özür dilerim. En başından sana anlatmalıydım. Ama Aylin o kadar perişandı ki, 'hayır' diyemedim. Üvey babası olarak çizgiyi aştım. Senin kocan olarak sana güvenmeliydim. Arkandan iş çevirdim, bu yanlıştı." İkisine de baktım. "Bana güvenmeliydiniz. İkiniz de." O gece yine uyuyamadım. Davut'u düşündüm. Ne kadar bitkin göründüğünü. Ne kadar az zamanı kaldığını. Aylin'i düşündüm. Babasıyla geçireceği bu son anların onun için ne kadar hayati olduğunu... Ve bir şeyi fark ettim. Bu benimle ilgili değildi. Bu onunla ilgiliydi. Ertesi gün mutfağa girdim. Kenan ve Aylin masada oturuyorlardı. "Bugün ben de geliyorum," dedim. İkisi de şaşkınlıkla başını kaldırdı. "Hastaneye mi?" diye sordu Aylin. "Evet." "Emin misin?" "Hayır. Ama geliyorum işte." Tezgaha yürüdüm ve bir tepsi çıkardım. Davut'un en sevdiği vişneli keki yapmıştım sabahın köründe. Bu bir affediş değildi. Henüz değil. Ama bir başlangıçtı. 312 numaralı odaya girdiğimizde Davut başını kaldırdı. Beni görünce gözleri büyüdü. "Şeyda?" Keki yatağının başındaki masaya koydum. "Bu hiçbir şeyi silip süpürmez," dedim. Yutkundu. "Biliyorum." "Güzel." "Bunu hak ediyorum." "Haklısın... İlk kez." Karşısındaki sandalyeye oturdum. "Senin için burada değilim. Aylin için buradayım. Artık arkamdan iş çevirmek zorunda kalmasın diye." "Anlıyorum." Aylin ve Kenan yanıma oturup ellerimi tuttular. Bir süre öylece sessizce oturduk. Rahat bir ortam değildi. Kolay da değildi. Ama dürüstçe bir andı. Sonraki birkaç hafta boyunca Davut'u hep birlikte ziyaret ettik. Onu affetmedim. Affedecek miyim, ondan da emin değilim. Ama Aylin’in onunla vakit geçirmesine izin verdim. Ve yavaş yavaş, buna neden bu kadar ihtiyacı olduğunu anlamaya başladım. Hiçbir şey artık eskisi gibi basit değildi. Ama Aylin yeniden gülmeye başladı. Geceleri daha rahat uyudu. Dün gece onu yatağına yatırırken bana sıkıca sarıldı. "Hayır demediğin için çok mutluyum anne," diye fısıldadı. Alnından öptüm. Sevgi her zaman geçmişi tamir etmez. Bazen sadece, gelecek olanla yüzleşecek gücü verir bize. Sizce bu karakterleri bundan sonra neler bekliyor? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın.