Kocam, üç yıl boyunca uzakta çalıştıktan sonra geri döndüğünde yalnız gelmemişti. Kapıdan içeri kolunda bir metres... ve adını Mert koyduğu iki yaşındaki oğluyla girdi.
Bu aşağılanmayı sessizce kabul etmemi talep etti.
Ağlamadım. Bağırmadım. Yalvarmadım. Ona baktım. Sakince. Boşanma evraklarını eline tutuşturdum. Ve sonra, onun küstahlığını hayatı boyunca taşıyacağı bir pişmanlığa dönüştürecek olan şeyi aldım. Benim adım Leyla Yılmaz. Otuz dokuz yaşındayım. On beş yıl boyunca Ferit Demir ile evli kaldım.
İstanbul’da, annemden miras kalan iki katlı bir evde yaşıyorduk. Babam öldüğünde bana bıraktığı sanayi tedarik şirketini birlikte yönetiyorduk.
Kağıt üzerinde her zaman sahip bendim. Uygulamada ise... Yıllarca Ferit, sanki her şey kendisine aitmiş gibi davrandı.
Türkiye’nin kuzeyindeki rüzgar santrallerinde bir bakım sözleşmesini kabul ettiğinde, bana bunun birkaç ay süreceğini söylemişti. Bu iş; gidiş gelişlerle dolu üç yıla dönüştü. Giderek soğuyan telefon görüşmeleri. Giderek daha fazla otomatiğe bağlanmış bahaneler. — Bu ay gelemem. — Çok iş var. — Döndüğümde telafi edeceğim. Ben burada kaldım. Maaşları Türk lirasıyla ödeyerek. Hastalığı boyunca onun annesine bakarak. Evi çekip çevirerek. Faturaları inceleyerek. Sessizliğe göğüs gererek. Bazı aylar para gönderdi, bazı aylar göndermedi. Ve yavaş yavaş, nasıl olduğumu sormayı bıraktı. Dönüşünden altı ay önce bir şeylerin ters gittiğinden şüphelenmeye başladım. Bir fotoğraf veya bir parfüm şişesi yüzünden değil... Rakamlar yüzünden. Ankara’daki kiralık bir mülke yapılan aylık havale. Aynı çocuk eczanesinden tekrarlanan alışverişler. Özel bir kreşten gelen bir ödeme tutarı. Ferit, şirketin hesabındaki her işlemi kontrol ettiğimi bilmiyordu. Çünkü babam bana şunu öğretmişti: İşletmeler detaylar yüzünden iflas eder. Ona hiçbir şey söylemedim. Bir avukata danıştım. Gizli bir denetim talep ettim. Şirketin tüm belgelerini geri topladım. İki yılı aşkın bir süredir ikinci bir hayatın masraflarını ödediğini keşfettim. "Avans" dediği paralarla. Apartman dairesi. Araba. Mobilya. Sigorta. Elim titremedi. Sadece onu beklemeyi bıraktım.
Eylül ayında bir Salı günü döndü. Akşam saat yedi yirmide.
devamı sonraki sayfada...
