“Ta ki bir öğleden sonra Sarp daha önce fark etmediği bir şey görene kadar...”
Bankın arkasında duran siyah bir otomobil vardı. İçindeki adam, gözlerini Tuna ile küçük kızdan ayırmıyordu. Sarp, dikiz aynasında gördüğü yüzü hemen tanıdı. Bu, yıllardır sağ kolu olan Cevdet'in adamlarından Rıza'ydı.
Sarp'ın içi buz kesti. Oğlunun bir yabancı tarafından izlendiğini düşünmek bile korkunçtu. Fakat asıl soru başkaydı: Rıza neden buradaydı?
Telefonunu çıkardı, Cevdet'i aradı.
“Neredesin?”
“Depodayım, patron. Bir sorun mu var?”
“Rıza yanında mı?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Elbette. Evraklarla ilgileniyor.”
Sarp telefonu kapattı. Adam yalan söylüyordu.
O sırada kız, Tuna'nın eline küçük, mavi bir defter sıkıştırdı. Ardından aceleyle ayağa kalktı. Tuna bir şey söylemek için uzandığında kız başını salladı ve koşarak meydandan ayrıldı.
Siyah otomobil hareket etti.
Sarp kendi aracına atlayıp peşlerine düştü. İki sokak sonra otomobil kızın önünü kesti. Rıza aşağı indi. Kız geri çekildi, fakat çıkmaz sokağın duvarına sıkışmıştı.
“Annenin bıraktığı defter nerede?” diye bağırdı adam.
Sarp arabasının kapısını sertçe kapattı.
“Benden de mi saklıyorsun, Rıza?”
Adamın yüzündeki renk çekildi.
“Patron! Ben sadece...”
devamı sonraki sayfada...
