Haber Zamanı

Berrin’deki Pazar yemeği çok kalabalıktı. Murat’ın kız kardeşi ve kocası, erkek kardeşi ve çocukları... Berrin’in artık aileden sayılan cami grubundan üç arkadaşı. Yemek odasına ve koridordaki ek masaya yayılmış kuzenler... Berrin’deki Pazar yemeği çok kalabalıktı. Berrin döktürmüştü. Fırın kebabı masadaydı, ekmekler sıcacıktı. Bir ara Arda’nın kazınmış kafasını okşayıp, "Bak, şimdi daha iyi hissetmiyor musun tatlım? Çok daha derli toplu oldu," dedi. Arda tabağına baktı ve cevap vermedi. Yanındaki Lale nazikçe elini abisinin koluna koydu. Çatalımı masa örtüsüne bastırdım ve sadece nefes almaya odaklandım. Murat uzun süre hiçbir şey söylemedi. Yemeğin 15. dakikasında peçetesini çok titiz bir şekilde katlayıp tabağının yanına koydu. Sonra yavaşça ayağa kalktı. Berrin döktürmüştü. Masa sessizliğe büründü. Murat sandalyesinin yanına uzandı, evrak çantasını masanın üzerine koyup çıt diye açtı. İçinden bir belge çıkardı; Berrin bunun ne olduğunu gördüğü an, sanki birisi tıpayı çekmiş gibi yüzünün bütün kanı çekildi. "Murat," dedi. "Lütfen bana bunun düşündüğüm şey olmadığını söyle." Murat, belgeyi masanın üzerinden ona doğru kaydırarak, "Tam da düşündüğün şey anne," dedi sertçe. Berrin bunun ne olduğunu gördüğü an yüzünün bütün kanı çekildi. Bu resmi bir ihtarnameydi. Resmi. Yazılı. Murat’ın sakin bir sesle açıkladığı gibi, bir avukat tarafından incelenmişti. Eğer çocuklarımıza bir daha herhangi bir şekilde müdahale ederse, tüm iletişim kesilecekti. Ziyaret yok. Telefon yok. İstisna yok. Berrin, öfkeden deliye dönmüş gözlerle kağıttan başını kaldırdı. "Sen aklını kaçırmışsın," diye tısladı. "Ben senin annenim. Bu delilik." "Tamamını oku anne," dedi Murat otoriter bir sesle. "Ben senin annenim. Bu delilik." Berrin elini masaya vurdu. "Burada oturup bana bu şekilde davranılmasına izin vermeyeceğim!" Masa tamamen sessizdi. Murat’ın erkek kardeşi tabağına bakıyordu. Kız kardeşi ise okunaksız bir ifadeyle Murat’ı izliyordu. Berrin ihtarnameyi bir kenara itti. Murat masanın öbür ucundan bana baktı. "Emel, hazır mı?" Cebimden küçük bir USB bellek çıkardım ve televizyona doğru yürüdüm. Onu girişe taktıktan sonra kumandayı aldım. "Burada oturup bana bu şekilde davranılmasına izin vermeyeceğim!" Berrin’in yemek odasındaki televizyon titreyerek açıldı; ekranı Lale’nin hastane koltuğunda, tedavinin ilk haftalarında üzerinden çıkarmayı reddettiği sarı hırkasıyla çekilmiş görüntüsü kapladı. Sekiz ay önce Lale’ye lösemi teşhisi konmuştu. Tedavi onu her yönden zorlamıştı ama kalbini en çok kıran şey saçlarını kaybetmek olmuştu. Lale saçlarını her zaman çok sevmişti; Arda’nınkiyle aynı tonda, altın sarısı ve upuzun... Onları her gün iki örgü yapardı. Lale’ye lösemi teşhisi konmuştu. Saçları tutam tutam dökülmeye başladığında, Lale yatağında oturup kendisi gibi kel olan en sevdiği bebeği Tonton’a sarılır ve o kadar sessiz ağlardı ki bu durum insanın canını daha çok yakardı. Masadakilerden biri hafifçe içini çekti. Sonraki klip göründü: Lale’nin kuzeniyle yaptığı bir görüntülü konuşma. "Sence saçım yok diye Elif halam yine de çiçekçi kız olmama izin verir mi?" "Zavallı yavrum..." Berrin’in arkadaşı elini kalbine götürdü. Saçlar tutam tutam dökülmeye başlamıştı. Son klipte Arda, Lale’nin hastane yatağında, kardeşinin bebeğini tutarken görülüyordu. Bebeğin pürüzsüz kafasına uzun uzun baktı. Sonra kız kardeşine döndü. Sadece beş yaşındakilerin sahip olabileceği o mutlak eminlikle, "Ağlama Lale," dedi. "Ben saçlarımı çok uzatacağım, sonra onlardan sana peruk yapacaklar. O zaman Tonton gibi kel kalmak zorunda kalmazsın." Lale ona baktı. "Söz mü?" "Söz," dedi Arda. Ve bunu çocukların bir şeye söz verdiği gibi, tüm kalbiyle ve en ufak bir şüphe duymadan söyledi. Ekran karardı. "Ben saçlarımı çok uzatacağım ve onlardan sana peruk yapacaklar." Ayağa kalktım ve misafirlere her şeyi anlattım: Lale’nin hastalığını, dökülen saçlarını, Arda’nın verdiği sözü... O bukleleri aylardır, kız kardeşine peruk yapılabilsin diye uzattığımızı anlattım. Ve Berrin’in, sırf Arda’nın yüzüne dökülen o altın sarısı saçları sevmediği için okula gidip ne yaptığını... Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Murat’ın kız kardeşi ihtarnameyi eline aldı ve yüksek sesle okudu. Bitirince masanın tam ortasına bıraktı ve hiçbir şey söylemedi. Ayağa kalktım ve misafirlere her şeyi anlattım. Birkaç misafir dönüp Berrin’e baktı. Ama kimse konuşmadı. Berrin, kararmış televizyon ekranına bakıyordu; her zamankinden daha küçük ve çökmüş görünüyordu. Masanın diğer ucundan biri fısıldadı: "Lale’nin durumunu bilmiyor muydu?" Murat’ın erkek kardeşi başını yavaşça salladı. "Lale’yi hepimiz biliyorduk. Sadece Arda’nın saçlarını onun için uzattığını bilmiyorduk." Berrin’in sesi bir fısıltı gibi çıktı. "Ben... Ben bilmiyordum." Yemekten sonra misafirler sessizce ayrılmaya başladı, çıkarken bana sarıldılar. Murat’ın kız kardeşi elimi sıkıca tuttu. "Lale’nin durumunu bilmiyor muydu?" Masanın başında daha fazla oturamayacağımı anlayıp hava almak için dışarı çıktım. Kısa süre sonra gitme vaktinin geldiğine karar verdik. Murat ve ben çocuklarla arabaya doğru yürürken arkamızdaki dış kapı açıldı. Berrin arkamızdan koşturdu. "Özür dilerim. Bilmiyordum. Sözü, saçları... Hiçbirini bilmiyordum." Murat ona döndü. "Mesele bu değil anne." "Seni affedip affetmeyeceğimize biz karar veremeyiz Berrin Hanım," dedim. "Çocuklarla konuşman gerekiyor." Berrin, Arda ve Lale’yi arabanın yanında dururken buldu. "Affedip affetmeyeceğimize biz karar veremeyiz." Lale üzgündü, Tonton’u göğsüne bastırmıştı. Arda ise elini kardeşininkine kenetlemiş, yanında duruyordu. Berrin birkaç adım ötede durdu, sesi titriyordu. "Çok özür dilerim canlarım." Lale, bir şeyleri içinde tutmanın ne kadar ağır olduğunu anlayacak kadar çok şey yaşamış çocuklara özgü bir olgunlukla başını salladı. Arda, Berrin’e baktı. "Sorun değil babaanne. Saçlarım yine uzar. Sadece senin üzülmeni istemiyorum." Berrin tamamen yıkıldı, hıçkırıklara boğuldu. "Saçlarım yine uzar. Sadece senin üzülmeni istemiyorum." Bu sabah evimize geldi; ensesinde bağlanmış bir eşarp takıyordu. Berrin hiç eşarp takan biri değildir. Murat’la birbirimize baktık. Berrin elini uzatıp eşarbı çözdü. Kafası tamamen kazınmıştı. Tertemiz ve pürüzsüz... Kulakları iyice açığa çıkmış, bu hali onu bir anda olduğundan daha genç göstermişti. "Eğer Lale saçlarını kaybedecek kadar cesursa," dedi Berrin, "ben de bunun nasıl bir his olduğunu öğrenebilirim." Kafası tamamen kazınmıştı. Sonra çantasına uzandı, küçük beyaz bir kutu çıkarıp Lale’ye verdi. Kızım kutuyu yavaşça açtı. İçinde bir peruk vardı. Altın sarısı. Kıvırcık. Bukleler, tıpkı Arda’nınkiler gibi ışığı yansıtıyordu. Lale peruğu iki eliyle kaldırdı ve kafasına taktı. Arda öne eğilip kardeşini çok ciddi bir şekilde inceledi. "Yine kendin gibi oldun Lale!" Lale güldü. Haftalardır ilk kez böyle gülüyordu ve bu ses tüm odayı doldurdu. Lale peruğu iki eliyle kaldırdı ve kafasına taktı. Kayınvalidem gözlerini sildi ve bana baktı. "Bunun, Arda’nın kardeşi için yapmaya razı olduğu şeyle aynı olmadığını biliyorum. Hiçbir şey onun yerini tutamaz. Ama hepinizin torunlarımı ne kadar çok sevdiğimi ve ne kadar pişman olduğumu bilmenizi istedim." Murat elimi sıktı, anahtarlarını aldı ve kapıya yöneldi. "Akşama görüşürüz," dedi ve her şeyin düzeleceğini bildiği o kendine has gülümsemesiyle gülümsedi. Oğlum, beş yaşında çoğu yetişkinin aklına bile gelmeyecek bir söz vermişti. Meğer hepimize ders veren oymuş. "Hepinizin torunlarımı ne kadar çok sevdiğimi bilmenizi istedim."