Köydeki evimde tek başıma yaşıyordum. Eşim yıllar önce vefat etmiş, çocuklarım ise kendi hayatlarını kurmuştu. Oğlum Kerem şehirde bir fabrikada çalışıyor, kızım Derya ise evlenip boşandıktan sonra küçük oğluyla birlikte kirada oturuyordu.
Bir kış sabahı kapım çaldığında ikisini de karşımdaki yolda görünce şaşırdım.
Kerem’in yüzü asıktı.
“Anne, artık şehirde yapamıyoruz,” dedi.
Derya hemen söze girdi.
“Kirayı ödeyemiyoruz. Bir süre yanında kalabilir miyiz?”
Hiç düşünmeden kapıyı sonuna kadar açtım.
“Burası sizin de eviniz,” dedim.
O gün çocuklarım eşyalarıyla birlikte köye yerleşti.
İlk haftalar güzeldi. Akşamları sobanın başında oturuyor, birlikte yemek yiyor, eski günlerden konuşuyorduk. Ev bir anda yeniden çocuk sesleriyle dolmuştu.
Ben mutluydum.
Fakat zaman geçtikçe bazı şeyler değişmeye başladı.
Önce Kerem, evin eski olduğunu söyleyip sürekli tadilat yapılması gerektiğinden bahsetti.
“Anne, bu evin çatısı çok kötü. Bir gün başımıza yıkılacak.”
Ardından Derya mutfağı değiştirmek istedi.
“Şu dolapları söksek daha güzel olur.”
Ben ise sessizce onları dinliyordum.
Bir akşam sofrada Kerem aniden,
“Anne, tapu nerede?” diye sordu.
Elimdeki kaşık havada kaldı.
“Ne yapacaksın tapuyu?”
“Merak ettim sadece.”
“Benim tapum. Neden merak ediyorsun?”
Kerem cevap vermedi.
O geceden sonra davranışları daha da garipleşti.
Bir gün Derya, komşumuz Emine teyze ile konuşurken duyduğum bir cümleyle donakaldım.
“Annem artık bu evde tek başına yaşamamalı. Biz buradayken evi bizim üzerimize geçirsek daha mantıklı.”
Emine teyze şaşkınlıkla,
“Nasıl yani?” diye sordu.
Derya sesini alçalttı.
“Sonuçta biz bakıyoruz ona.”
İçim parçalandı.
devamı sonraki sayfada...
