Yedi yıl boyunca, yas tutmanın ailemizin başına gelen en zor şey olduğuna inandım. Geçen yedi yılı, vefat eden nişanlımın geride bıraktığı on çocuğu büyüterek geçirmiş; onu kaybetmenin taşıdığımız en derin yara olduğundan emin olmuştum. Ancak bir gece, en büyük kızım gözlerimin içine baktı ve o gece gerçekte neler olduğunu anlatmaya sonunda hazır olduğunu söyledi. İşte o an, bildiğimi sandığım her şey yerle bir oldu.
Sabah yedide çoktan bir miktar ekmeği yakmış, üç izin belgesini imzalamış, Selin’in kayıp ayakkabısını dondurucuda bulmuş ve Kerem ile Emre’ye kaşığın bir silah olmadığını hatırlatmıştım. Şu an kırk dört yaşındayım ve son yedi yıldır, biyolojik olarak benim olmayan on çocuğu büyütüyorum. Gürültülü, kaotik, yorucu ama bir şekilde hâlâ hayatımın merkezi.
Ceyda benim eşim olacaktı. O zamanlar evin kalbiydi; bir yürümeye başlayan çocuğu şarkıyla sakinleştirebilen, bir tartışmayı tek bir bakışıyla bitirebilen kişiydi. Ancak yedi yıl önce polis, arabasını nehir kenarında buldu; sürücü kapısı açık, çantası hâlâ içeride ve ceketi suyun üzerindeki korkuluklara bırakılmıştı. Saatler sonra, o zamanlar on bir yaşında olan Merve'yi yol kenarında yalın ayak, donmuş ve konuşamaz bir halde buldular. Haftalar sonra nihayet konuştuğunda, sürekli hiçbir şey hatırlamadığını tekrarlayıp durdu.
devamı sonraki sayfada...
