Haber Zamanı

Eski nişanlımın bugün babamla evlenişini izledim. Nikâh memuru “Gelin hanımı öpebilirsiniz,” dediğinde odada derin bir sessizlik hâkimdi.

Ne alkış vardı ne de bir gülümseme.

Babam, bir evliliği kutlar gibi değil de sanki bir iş sözleşmesi imzalar gibi ona doğru eğildi; Esin ise babamın öpücüğü yanağına değecek kadar başını çevirdi. Bu bir düğün gibi hissettirmiyordu. Her şey kurgulanmış gibiydi. İçi boş. Özenle inşa edilmiş bir yalan gibi.

Üç ay öncesine kadar Esin’le kendi geleceğimizi planlıyorduk. O benim için her şeydi; nazik, güzel, hayatımı birlikte geçireceğimi düşündüğüm tek kişiydi. Bana "evet" dediğinde kendimi dünyanın en şanslı adamı gibi hissetmiştim.

Gerçekten mutlu olduğumuza inanıyordum. Ta ki o, hiçbir uyarı yapmadan ortadan kaybolana dek. Tam bir hafta boyunca çekip gittiğini sandım. Sonra geri döndü ve beni bir kez daha paramparça etti. O gün kapı çalındığında hayatımın altüst olmak üzere olduğundan haberim yoktu. Kapıyı açtım... Ve oradaydı. Babamın yanında duruyordu. El ele. Babam, sanki bu çok normal bir durummuş gibi kolunu sıvazlayarak, “Evleniyorum,” dedi. “Bizi tebrik etmeyecek misin?” Kelimeleri idrak bile edemiyordum. “Neden bahsediyorsun sen?” Esin düz bir sesle, “Nişanı bozuyorum,” dedi. “Adnan ile evleniyorum. Lütfen zorluk çıkarma. Kararım kesin.” İçimdeki her şeyin koptuğu an o andı. Tartışmadım. Cevap beklemedim. Sadece kapıyı kapattım. Ve her ikisini de hayatımdan çıkardım. Her mesajı, her aramayı görmezden geldim. Ama bu onlar için yeterli değildi. Yine de bana bir düğün davetiyesi gönderdiler. Babam üzerine bir not bile düşmüştü: Gel. Bekliyor olacağız. Neden gittim, bilmiyorum. Ama gittim. Ve işte şimdi her şey bitmişti. Tören tuhaf bir sessizlikle sona erdi; misafirler sanki oradan bir an önce kaçmak istiyormuş gibi hızla ayağa kalktılar. Fısıltıyla, huzursuzca konuşmaya başladılar. Esin, kimseyle göz göze gelmeden süzülüp gitti.

Babam mı? Doğruca içki masasına. Elbette. Tam çıkmak üzereyken arkamdan sesini duydum. “Bu kadar çabuk mu gidiyorsun?” Eliyle kolumu kavradı. Soğuk bir tavırla, “Yeterince gördüm,” dedim. “İkiniz de eğlendiniz.” Daha yakınıma sokuldu, nefesi ağırdı. “Hâlâ anlamıyorsun, değil mi?”

“Neyi anlamıyorum?” “Senin için ne yaptığını.” Kaşlarımı çattım. “Neden bahsediyorsun sen?” Sertçe güldü. “Seni kurtarmak için benimle evlendi, seni aptal.” Ben cevap veremeden— “Yeter!” Esin’in sesi her şeyi bıçak gibi kesti. Arkamı döndüm. Ağlıyordu. Babama dönerek, “Öğrenmemesi gerekiyordu,” dedi. “Ama madem öyle... Ona anlatacağım.” Oda sessizliğe büründü. İkisinin arasında bakındım. “Biri neler olduğunu açıklayabilir mi artık?” Esin kendini toparlayarak başıyla onayladı. “Ortadan kaybolduğum o hafta,” diye başladı, “iki adam seni aramaya geldi. Tahsilatçılar. Adını biliyorlardı.” “Bu imkânsız,” dedim. “Benim kimseye borcum yok.” “Belgeler bıraktılar,” diye devam etti. “Sözleşmeler, yasal dosyalar. Hepsinde senin adın vardı.” Başımı salladım. “Benim hiçbir zaman bir şirketim olmadı.” Gözleri babama kaydı. Benimkiler de onu takip etti. Babam gözlerime bakamıyordu. Nihayet konuştu: “Yıllar önce... Senin adına bir şirket kurmuştum. Geçici olacaktı.” “Benim adıma borç mu yaptın yani?” diye çıkıştım. Esin öne çıktı. “Şirket, onun itiraf ettiğinden çok daha kötü batmış. Borçlar gizlenmiş, yapılandırılmış... Hasır altı edilmiş. Ama bir şeyler gün yüzüne çıkmış. Birileri kurcalamaya başlamış.” Ona dik dik baktım. “Yani çözümün onunla evlenmek miydi?” Yüzünden bir acı geçti. “Erişime, nüfuza ihtiyacım vardı. Seni işin içine karıştırmadan bunu hızlıca halletmenin bir yoluna... Evlilik, en temiz yasal yoldu.” Durumu kavramam bir saniye sürdü. “Sen onunla... Sırf evrak işleri için mi evlendin?” “Evet.” “Bana söylemeliydin.” Sesi titredi. “Söyleseydim kendin halletmeye çalışırdın ve her şeyi daha da berbat ederdin.” İtiraz etmek istedim. Ama bir yanım onun haksız olmadığını biliyordu. Fısıldayarak, “Seni sevmediğim için gitmedim,” dedi. “Seni koruyacak kadar çok sevdiğim için gittim.” Bu, her şeyden daha çok canımı yaktı. Dışarı çıktım. Dışarıda hava keskin ve soğuktu. Öylece durdum, nefes almaya, anlamaya çalıştım. Bir an sonra ayak seslerini duydum. Yanımda durdu. “Neden bu şekilde yaptın?” diye sordum. Yumuşak bir sesle, “Çünkü insanlar evrakları sorgular,” dedi. “Ama evliliği sorgulamazlar. Gerçek görünmesi gerekiyordu.” “Berbat görünüyordu.” “Öyleydi zaten.” Basamaklarda sessizce oturduk. Bir süre sonra, “Ne zamandan beri bununla uğraşıyorsun?” diye sordum. “Öğrendiğim günden beri.” “Tek başına mı?” Bitkin, hafif bir gülümseme belirdi yüzünde. “Çoğunlukla.” Bana uzattığı dosyaya baktım; sayfalar dolusu sözleşme, hukuki terimler, her yerde benim adım... Sessizce, “Bana güvenmeliydin,” dedim. “Sen de soru sormalıydın,” diye karşılık verdi. İkimiz de tekrar sessizliğe gömüldük. Sonunda, “Şimdi ne olacak?” diye sordum. “Borçlar halledildi,” dedi. “Güvendesin. Adın temizlenecek.” Duraksadı. “Şimdi... Karar senin. Benim hakkımdaki kararın.” Karanlık sulara bakarken anılar birbirine çarpıyordu. Sevgi. Öfke. İhanet. Minnet. Hepsi birbirine dolanmıştı. “Bunun artık ne olduğunu bilmiyorum,” diye itiraf ettim. “Ve her şey yolundaymış gibi davranabileceğimizi de sanmıyorum.” Başını salladı. “Ama belki... Tüm bunlar gerçekten bittiğinde... Elimizde ne kaldığına bakabiliriz.” Yavaşça, “Haklısın,” dedi. Ona baktım. “Ama eğer bir dahaki sefere böyle bir şey olursa... Birbirimizden böyle sırlar saklamayacağız.” Gözleri doldu ama itiraz etmedi. Sadece bana biraz daha yaklaştı, omzu omzuma değdi. Ve her şeyin dağılmasından beri ilk kez— Kendimi tamamen yalnız hissetmedim.