Kızım yeni kocasını, sanki her şey normal bir dönüm noktasıymış gibi eve getirdi. Oysa kapıyı açtığım an, tüm geçmişimin salonuma adım attığını hissettim. Düğünlerinde ise beni kenara çekip on yıllardır sakladığı bir gerçek olduğunu söyledi.
Eylül’ü 20 yaşımda kucağıma aldım. Babasıyla alelacele bir nikâh kıyıp 21 yıl evli kaldık. İki yıl önce kanser onu bizden ayırdı. Ondan sonra yine sadece Eylül ve ben kaldık; faturalar, evrak işleri ve fazla sessizleşen bir ev...
"O Biraz Büyük, Sakın Başlama"
Eylül üniversiteyi bitirdi, işe girdi, kendi evine çıktı. Üzerine titrememeye çalışıyordum. Bir gece heyecanla aradı.
— "Anne, biriyle tanıştım."
— "Tamam," dedim. "Anlat bakalım."
— "Yaşı biraz büyük. Sakın başlama."
— "Ne kadar büyük?"
Ne zaman detay sorsam lafı dolandırıyordu. "Önce bir tanı," diyordu. "Rakamlara takılmanı istemiyorum." Sonraki birkaç hafta boyunca "duygusal zekası yüksek", "beni güvende hissettiriyor" gibi şeyler duydum ama başka pek bir şey öğrenemedim. Sonunda: "Cuma akşam yemeği. Lütfen nazik ol."
Evi sanki sınavdan geçecekmişim gibi temizledim. En sevdiği makarnayı yaptım. Elbisemi giydim. Karnıma kramplar giriyordu. Kapı çalındı. Açtım ve geçmişim suratıma sert bir tokat gibi çarptı.
"Birbirinizi Tanıyor musunuz?"
Eylül orada gülümseyerek duruyor, arkasındaki adamın elini tutuyordu. Adam öne çıktı ve beynim durdu. Aynı kahverengi gözler. Aynı çene yapısı. Yaşlanmış ama kesinlikle oydu.
— "Murat?" diye fısıldadım.
Gözleri fal taşı gibi açıldı. "Leyla?"
Eylül ikimize bakıp gözlerini kırpıştırdı. "Bir dakika. Siz tanışıyor musunuz?"
— "Öyle de denilebilir," dedim gerginlikle. "Eylül, kocasının ceketini al. Murat, mutfağa. Hemen."
devamı sonraki sayfada...
