Adım Elif.
Köyde herkes beni tanır, ama hiç kimse gerçeği bilmez.
Gece yarısıydı, evimiz sessiz.
Babam ve annem odalarına çekilmiş, köy uykudaydı.
Tam o sırada kapım hafifçe tıkırdadı.
Kalbim bir an durdu.
Kapıyı açtığımda, karşımdaki kişi… komşunun oğlu Can’dı.
Gözlerinde suçluluk ve cesaret karışımı bir ifade vardı.
“Beni dinler misin?” dedi fısıldayarak.
O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Her gece buluşmalar, gizli bakışmalar, köyün uyuduğu saatlerde yaşanan fısıltılar…
Bir yandan heyecan, bir yandan korku…
Hafta geçtikçe birbirimize daha çok bağlandık.
Ama köyün gözleri hep üzerimizdeydi.
Bir gün Can, “Elif, bu şekilde devam edemeyiz. Eğer yakalanırsak… hayatımız biter,” dedi.
Ama kalbim susturulacak gibi değildi.
Ona sarıldım ve “Saklanalım, kimse bulamasın,” dedim....
devamı sonraki sayfada...
