Eşimi feci bir yangında kaybetmenin, oğlum ve benim başımıza gelebilecek en zor şey olduğuna inanırdım. Eskimiş bir çift spor ayakkabının bizi bu denli sınayacağını ve her şeyi değiştireceğini asla hayal edemezdim.
Adım Dilek. Sekiz yaşındaki oğlum Ali’yi tek başına büyüten bir anneyim.
Dokuz ay önce Ali babasını kaybetti. Eşim Yavuz bir itfaiyeciydi; herkesin kaçtığı tehlikeye doğru koşan o adamlardan biriydi. O gece, Ali ile hemen hemen aynı yaşlarda olan küçük bir kızı kurtarmak için yanan eve tekrar daldı. Kızı dışarı çıkarmayı başardı ama kendisi bir daha dışarı çıkamadı.
O günden beri sadece ikimiz varız.
Ali bu kaybı çoğu yetişkinin yapamayacağı bir olgunlukla karşıladı. Sessiz ve vakur kaldı; sanki benim karşımda yıkılmayacağına dair kendine söz vermiş gibiydi. Ancak vazgeçmeyi reddettiği bir şey vardı: Babasının her şey değişmeden kısa bir süre önce ona hediye ettiği bir çift spor ayakkabı.
O ayakkabılar babasıyla arasındaki tek bağ olmuştu. Yağmur ya da çamur fark etmezdi; sanki kendi vücudunun bir parçasıymış gibi onları her gün giyiyordu.
İki hafta önce ayakkabılar nihayet parçalandı. Tabanları tamamen koptu.
Nasıl yapacağımı bilmesem de ona yenilerini alacağımı söyledim. Garsonluk yaptığım işimi yeni kaybetmiştim; patronumun dediğine göre müşterilerin yanında "fazla üzgün" görünüyor muşum. İtiraz etmedim ama durumumuz kısıtlıydı. Yine de bir yolunu bulurdum.
Ancak Ali başını salladı.
“Başka ayakkabı giyemem anne. Bunlar babamdan hatıra.”
Sonra sanki dünyadaki en mantıklı çözümmüş gibi bana bir koli bandı uzattı.
“Sorun değil. Bunları tamir edebiliriz.”
devamı sonraki sayfada...
