Haber Zamanı

Oğlum o sırada oradaydı, Ferit Amca'yı bir sandalyeye doğru yönlendiriyordu. İnsanlar fısıldaşıyor, bize bakıyordu. Ama ben öylece donup kalmıştım; Ferit’in sözleri kafamın içinde yankılanıyordu. İhanet olmayan şeyler. Başka birini istemekten kaynaklanmayan yalanlar. Bu ne demekti? Cevap birkaç gün sonra geldi. Ferit’in sözleri kafamın içinde yankılanıyordu. O gece ev çok sessizdi. Mutfak masasında, bir zamanlar otel makbuzlarını kanıt gibi serdiğim o masada oturuyordum. O geceki yüzünü hatırladım; kapalı, inatçı. Sanki sırrı nihayet ortaya çıktığı için rahatlamış gibiydi, gerçekler çıkmasa bile. Ya Ferit doğruyu söylüyorsa? Ya o otel odaları başka birini saklamakla ilgili değil de, kendini saklamakla ilgiliyse? Saatlerce orada oturdum, bunu zihnimde evirip çevirdim. O geceki yüzünü hatırladım. Üç gün sonra kuryeyle bir zarf geldi. Üzerinde ismim düzgünce yazılmıştı. Koridorda, hâlâ üzerimde paltomla dururken açtım. İçinden tek bir kağıt çıktı. Bir mektup... Tarık’ın el yazısını hemen tanıdım. Bunu açıkça bilmeni istiyorum: Sana yalan söyledim ve bunu ben seçtim. Gözlerim doldu. En yakındaki sandalyeye sendeledim ve geri kalanını okumadan önce kendimi içine bıraktım. Tarık’ın el yazısını hemen tanıdım. Tıbbi tedavi görüyordum. Seni görme biçimini değiştirmeden bunu nasıl açıklayacağımı bilemedim. Yerel bir yer değildi. Basit bir şey değildi. Ve korktum ki, bunu bir kez yüksek sesle söylersem, senin ortağın değil de sorumluluğun olacaktım. Bu yüzden odaların parasını ödedim. Paraların yerini değiştirdim. Sorularına kötü cevaplar verdim. Ve bana doğrudan sorduğunda bile sana söylemedim. Bu yanlıştı. Seni görme biçimini değiştirmeden bunu nasıl açıklayacağımı bilemedim. Affedilme beklemiyorum. Sadece şunları bilmeni istiyorum: Bunların hiçbiri başka bir hayat istemekle ilgili değildi. Hayatımın bu kısmını görmenden korkmakla ilgiliydi. Sen yanlış bir şey yapmadın. Kararını elindeki gerçeklerle verdin. Umarım bir gün bu sana huzur getirir. Seni bildiğim en iyi şekilde sevdim. — Tarık Hemen ağlamadım. Seni bildiğim en iyi şekilde sevdim. Elimde kağıtla öylece oturdum ve kelimelerin yerleşmesine izin verdim. Yalan söylemişti. Bu kısım değişmemişti ama artık o yalanın şeklini anlıyordum. Keşke beni dışlamak yerine içeri almasına izin verseydi. Hayatımız ne kadar farklı olabilirdi. Mektubu katladım ve zarfın içine geri koydum. Sonra uzun bir süre orada oturdum; tüm hayatım boyunca tanıdığım, sevdiğim ve iki kez kaybettiğim o adamı düşünerek. Keşke beni dışlamak yerine içeri almasına izin verseydi.