“Ve o birkaç kelime, İzmir görevlendirmesinin aslında sandığımdan çok daha önce planlandığını ortaya çıkarıyordu…”
Telefon ekranında Melis’in mesajı açıktı.
“Yarın evi son kez kontrol ederiz. Senin odandaki eşyaları da yerleştirdiler. Aslı’ya hâlâ söylemediysen artık gerçekten zamanın kalmadı.”
Bir süre tek kelime edemedim.
“Senin odan mı?”
Emre hızla telefonu eline aldı.
“Aslı, yanlış anlıyorsun.”
“Yanlış anladığım kısmı açıklar mısın? Çünkü Melis biraz önce aynı apartmanda kalacağınızı söyledi. Şimdi ise senin odandan bahsediyor.”
Emre yüzünü ovuşturdu.
“Şirket normalde iki ayrı daire ayarlayacaktı. Sonra bütçe değişti. Büyük bir daire tuttular. Ayrı odalarımız var.”
İçimde bir şey koptu.
“Yani aynı evde kalacaksınız.”
“Üç kişi.”
“Üç?”
“Proje yöneticisi Tolga da var.”
“Peki neden bunu bana söylemedin?”
Cevap vermedi.
İşte o sessizlik, bana o ana kadar söylediği bütün cümlelerden daha fazla şey anlatmıştı.
“Kaç zamandır biliyorsun?”
“Bir süredir.”
“Bir süredir ne demek?”
“Yaklaşık iki ay.”
İki ay.
Az önce üç haftaya öfkelenirken şimdi öğrendiğim şey çok daha ağırdı.
“Demek İzmir meselesi üç hafta önce kesinleşmedi.”
“Görev üç hafta önce kesinleşti. Ama konuşmalar daha önce başlamıştı.”
“Ve sen iki aydır Melis’le aynı evde kalma ihtimalini biliyordun.”
devamı sonraki sayfada...
