Oğlumu bir hastane bankında, bir ayakkabısı kayıp hâlde uyurken bulduğumda, annem tarafından orada yapayalnız bırakıldığını anladım. Anestezinin etkisiyle hâlâ titriyordum, tenimin altındaki dikişlerim cayır cayır yanıyordu; tam o sırada hemşire bana doğru eğilip fısıldadı: "Çiğdem Hanım, biz büyükannesinin onun yanında olduğunu sanıyorduk."
Koridor bir an için ayaklarımın altından kayıyor gibi oldu. Ali henüz dört yaşındaydı. Kabanımın altında kıvrılmıştı, kurumuş gözyaşları yanaklarında iz bırakmıştı ve küçük ellerinden biri, birinin ona vermiş olması gereken bir meyve suyuna sıkıca sarılmıştı. "Annem nerede?" diye sordum. Hemşire gözlerini kaçırdı. Titreyen parmaklarımla annemi aradım. Telefonu üçüncü çalışta, arka plandaki bir şeye gülerek açtı.
"Anne," dedim, sesim pürüzlü çıkmıştı. "Neredesin?" "Oh, tatlım. Uyandın mı?"
"Neredesin?" Kısa bir sessizlik oldu. Sonra, bir çocuk yerine bir torba erzak unutmuş gibi umursamaz bir tavırla cevap verdi: "Merve'lerdeyim. Kız kardeşinin bize daha çok ihtiyacı vardı." Kanım dondu. "Ali yalnızdı." "Hastanedeydi Leyla. Amma da abarttın." Küçük oğluma, doktorlar beni ameliyat ederken koruyacağına güvenerek ona emanet ettiğim çocuğa dik dik baktım. "Oğlumu bir bankta uyurken bırakıp gitmişsin." "Merve'nin de bir krizi vardı," diye tersledi. "Kocası arabasının taksitlerini ödemeyi bırakmakla tehdit ediyordu. Sen her zaman bir yolunu bulursun, değil mi?" İşte yine başlıyorduk. Aile mottosu. Leyla halleder. Leyla affeder. Leyla öder. Leyla susar. Sonra babam telefonu aldı.
devamı sonraki sayfada...
