"Abla? Lütfen gelip beni al."
O iki kelime, yani "abla" deyişi, dizlerimin bağını çözdü.
Telefonu kulağımdan uzaklaştırıp birkaç saniye öylece baktım. Karşımdaki ses, on yıldır rüyalarımda duyduğum, eski kaset kayıtlarında sakladığım ve artık yalnızca hafızamda yaşadığını sandığım sesti.
"Sen... sen kimsin?" diye fısıldadım.
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
Sonra kadın tekrar konuştu.
"Ben Derya'yım. Ne olur buraya gel."
Telefon kapandı.
Ne düşündüğümü, ne hissettiğimi bilmiyordum. Sadece ayağa kalktığımı ve arabamın anahtarlarını aldığımı hatırlıyorum.
Kliniğe vardığımda kapının önünde birkaç saniye arabadan inmeden oturdum. Ellerim titriyordu. İçeri girersem hayatımın değişeceğini hissediyordum. Ama nasıl değişeceğini bilmiyordum.
Sonunda kapıyı açıp içeri girdim.
Resepsiyondaki kadın beni görünce ayağa kalktı.
"Siz Ayşegül Hanım'sınız, değil mi?"
Başımı salladım.
"Kız kardeşiniz içeride."
Kadın bunu öylesine doğal söylüyordu ki neredeyse ben kendimden şüphe edecektim.
"Onu görebilir miyim?"
"Tabii."
Bekleme salonuna doğru yürüdüm.
Ve onu gördüm.
İlk bakışta yüzüme kan çekildiğini hissettim.
Saçları biraz daha kısaydı. Yüzünde yılların bıraktığı ince çizgiler vardı. Ama gözleri...
O gözleri dünyanın öbür ucunda bile görsem tanırdım.
Derya ayağa kalktı.
Birbirimize birkaç saniye boyunca sadece baktık.
Sonra gözleri doldu.
"Çok değişmişsin," dedi.
Ben ise tek kelime bile edemedim.
Yanına gittim ve yüzüne dokundum.
Sıcak bir ten...
Gerçek bir insan...
Canlı bir nefes.
Bir anda sarıldım.
Onu öyle sıkı kucakladım ki yıllardır içimde biriken bütün özlem göğsümden kopup çıkacak sandım.
Ama birkaç saniye sonra geri çekildim.
devamı sonraki sayfada...
