Yedi gün sonra döndüler; güneşten yanmış, neşeli, içi alışveriş dolu valizlerini sürükleyerek... Ama dış kapıya ulaştıkları an her şey değişti. Tek bir bakış onlara, asla geri dönemeyecekleri bir sınırı aştıklarını anlatmaya yetti.
Kayınvalidem son valizinin fermuarını çekerken, ben koltukta oturmuş beni iki büklüm eden o ilk güçlü sancıyla boğuşuyordum.
Bana bakma zahmetine bile girmeyerek soğuk bir sesle, "Sakın o dramatik sahnelerinden biriyle tatilimizi mahvetmeye kalkma," dedi.
Benim adım Banu. 38 haftalık hamileydim. Ve kocam Erkan, annesi Leman ve kız kardeşi Aslı’nın tadını çıkarmak üzere oldukları o lüks Antalya tatili var ya? Hepsini ben ödedim.
Uçak biletleri. Otel. Hatta alışveriş, yemek ve kaçınılmaz olarak benim üzerime yıkılacak her türlü "acil durum" için kullanmayı planladıkları kredi kartı bile benim üzerimeydi. Yardım istediğimde kimse kımıldamadı.
Erkan, üzerinde jilet gibi keten gömleğiyle, sanki doğum sancısı çeken karısını terk etmiyor da pazar kahvaltısına gidiyormuş gibi görünüyordu. Aslı, o anda olup biten her şeyden daha önemliymiş gibi tasarım çantasına sımsıkı sarılmıştı. Peki ya Leman? Sürekli saati kontrol ediyor, onları alacak aracın gecikmesinden endişeleniyordu. Onlara göre benim acım gerçek değildi. Sadece bir ayak bağıydı. Sonra o hissi duydum; bacaklarımdan aşağı sıcak bir akıntı boşaldı. Koltuk kenarını öyle bir kavradım ki parmaklarım kramp girene kadar kasıldı. “Suyum geldi,” dedim. “Ambulans çağırın. Hemen.” Erkan’ın gözlerini benden kaçırışını asla unutmayacağım. Öfke yoktu. Korku yoktu. Endişe bile yoktu. Sadece kaçış. Korkaklık. Ama en kötüsü gitmeleri değildi. Kapının dışından duyduklarımdı. “İki kapıyı da kilitle Erkan,” dedi Leman. “Bırak tek başına doğursun. Ve sakın peşimizden gelebileceğini sanmasın.” Ve o bunu yaptı. Gerçekten yaptı.
devamı sonraki sayfada...
