Görümcem dondurucu soğukta beni balkona kilitleyip, "Belki biraz cefa çekmek seni güçlendirir," dediğinde altı aylık hamileydim. Ellerim uyuşana kadar cama vurdum, içeri girmem için ona yalvardım. Birisi sonunda kapıyı açtığında yerde baygın halde yatıyordum. Ancak doktorların daha sonra ortaya çıkardığı gerçek, tüm aileyi dehşete düşürdü.
Görümcem beni balkona kilitleyip o soğukta bıraktığında yirmi sekiz haftalık hamileydim. Adı Meltem’di ve abisiyle evlendiğim günden beri sanki ondan bir şey çalmışım gibi davranıyordu. Yemeklerimden kıyafetlerime, konuşma tarzımdan gülüşüme kadar her şeyi eleştirirdi. Hamile kaldığımda bu durum daha da şiddetlendi. Benim için “tembel”, “rol yapıyor” diyor ve ilgi çekmek için her belirtiyi “sömürdüğümü” iddia ediyordu. Kocam Rüzgar, onun ne kadar kırıcı olabileceğini biliyordu ama sürekli “Meltem işte böyle biri” diyerek onu görmezden gelmemi söylüyordu.
O kurban bayramı hafta sonu, kayınvalidemin mutfağı tadilatta olduğu için Rüzgar’ın ailesi akşam yemeğine bizim eve gelmişti. Sırtım ağrımasına ve ayaklarım şişmesine rağmen bütün günümü yemek yaparak geçirmiştim. Meltem geç geldi, yaptığım her şeye şöyle bir baktı ve sırıttı.
Tezgahın üzerine çantasını fırlatırken, “Vay canına,” dedi. “Bir yemek hazırlayacak kadar ayakta durmayı becermişsin sonunda. Etkileyici.” Alttan almaya çalıştım ama zaten bitkin haldedim. Yemekten sonra, Rüzgar ve babası çöpleri aşağıya indirmeye gittiklerinde, ben tabakları dizerken Meltem mutfağa arkamdan geldi.
Ocağı işaret ederek, “Şurayı atlamışsın,” dedi. Sessizce, “Halledeceğim,” diye cevap verdim. Kollarını kavuşturdu. “Biliyor musun, bu ailenin kadınları her hamile kaldıklarında böyle aciz gibi davranmazlar.” Ona doğru döndüm. “Aciz gibi davranmıyorum. Yorgunum.” Meltem kısık sesle güldü. “Yorgun mu? Aylardır bu bahaneyi kullanıyorsun.” Kavga etmek istemiyordum, bu yüzden bir tepsi aldım ve dışarıda soğukta soğumaya bıraktığımız içecekleri almak için balkona çıktım. Ben eşiği geçer geçmez arkamdaki sürgülü kapı hızla kapandı. Ardından o "klik" sesini duydum. Önce kaza olduğunu sandım. Kolu çektim. Hareket etmiyordu. Meltem camın diğer tarafında, kollarını kavuşturmuş beni izliyordu. “Meltem!” diye bağırdım. “Aç kapıyı!” Cama doğru yaklaştı ve camın arkasından, “Belki biraz rahatsızlık çekmek sana bu kadar zayıf olmamayı öğretir,” dedi. İçimin çekildiğini hissettim. “Deli misin sen? Hamileyim ben!” Gözlerini devirdi. “Sadece birkaç dakika.” Soğuk hava ince hırkamdan hemen içeri işliyordu. Cama vurmaya başladım. “Hemen aç şunu!” Ama Meltem sadece yürüyüp gitti.
devamı sonraki sayfada...
