Beş yıl önce, kocam ve üç oğlum bir fırtınada öldü — ya da polis öyle söyledi. Soruşturma dosyası fazla kusursuz görünse de buna inanmıştım. Sonra bir gece kızım, kocamın sakladığı bir notu elime tutuşturdu… ve o güne dair bildiğimi sandığım her şey yerle bir oldu.
Kocam Selim ve benim beş kızımız, üç de oğlumuz vardı. Evimiz hiç sessiz kalmazdı; o dağınık, kalabalık ve yorucu her saniyeyi çok seviyordum. Oğullarımız yeterince büyüdüğünde, Selim onları dedesinden miras kalan ormandaki dağ evine "baba-oğul hafta sonu" gezilerine götürmeye başladı. Beş yıl önce, hafta sonu için dağ evine gitmek üzere yola çıktıklarında onlara el sallamıştım. Onları son görüşümdü. Selim onları hafta sonu gezileri için dağ evine götürüyordu.
Mutfak penceresinden yağmuru izleyerek lavabonun önünde duruyordum ki, evimizin önüne bir polis aracı park etti. Kapıya doğru yönelirken aklıma kötü bir şey gelmedi. Aile dostumuz Ahmet polisti ve bazen devriye aracıyla geçerken uğrardı. Ancak kapıyı açıp Ahmet’in yüzündeki ifadeyi gördüğüm an, bunun sıradan bir kahve ziyareti olmadığını anladım. "Çok üzgünüm Ceyda." Kan çanağına dönmüş gözlerle bana bakıyordu. "Bir kaza oldu."
Evimizin önüne bir polis aracı park etmişti. Ne dediğini anlayamıyordum, ta ki ellerimi tutup hayatımı paramparça eden o kelimeleri söyleyene kadar.
devamı sonraki sayfada...
