Varlıklı ailem bana ya evlenmemi ya da mirastan mahrum kalacağımı söylediğinde, bir garsonla sıra dışı bir anlaşma yaptım. Ancak düğün gecemizde bana uzattığı eski bir fotoğraf; ailem, onun ailesi ve sevginin gerçekte ne anlama geldiği konusundaki tüm inançlarımı tamamen değiştirdi.
Düğünden sonra eve vardığımızda, Ceren beni öpmedi, hatta içeri tam olarak adım bile atmadı. Bunun yerine kapı eşiğinde durdu, çantasını gergin bir şekilde sıkıyordu.
“Adem… Her şeyden önce, bana bir söz ver,” dedi sessizce. İçimi tuhaf bir his kapladı. Evliliğimiz sadece bir anlaşmadan ibaret olsa da herhangi bir sürpriz beklemiyormuşum. “Ne istersen,” diye cevap verdim.
Tereddüt etti, zoraki bir tebessümle: “Ne görürsen gör, çığlık atma… En azından ben açıklayana kadar.” Hayatımı değiştirmesi gereken o gece, birdenbire onun hikâyesini mi dinleyeceğimden yoksa kendimle ilgili bir şeyler mi keşfedeceğimden emin olamamıştım.
Hayatım her zaman titizlikle kontrol edilmişti. Her şeyin soğuk ve kusursuzca düzenlendiği devasa, mermer bir malikanede büyüdüm. Babam Rıfat, iş hayatını olduğu gibi evdeki hayatını da acımasız bir disiplinle yönetirdi. Annem Derya ise her şeyden önce dış görünüşe önem verirdi; beyaz mobilyalar, sessiz odalar ve sosyal medyada kusursuz görünen bir yaşam. Tek çocukları olarak bana bir evlattan çok, geleceğe yönelik bir yatırım gibi davranılırdı.
devamı sonraki sayfada...
