İş yerinde telefonum çaldığı ana kadar, boşanma sürecinin en zor kısmını geride bıraktığımı sanıyordum; ancak o andan itibaren her şey değişti. Birkaç saat içinde, kızımın hayatı için her şeyi riske atmak zorunda kaldım.
Bir boşanmanın insanı bu denli tüketebileceğini hiç düşünmemiştim.
Emre ile kısa bir süre önce resmen boşandık ama bu süreç tam bir cehennem gibiydi. Eski kocam oldukça varlıklıydı; şehrin farklı yerlerinde üç tane restoranı vardı ama her şeyden çok, parasına sıkı sıkıya tutunmayı seviyordu.
Boşanma davası boyunca Emre her kuruşun kavgasını verdi. Bir keresinde mutfağın ortasında durup mikrodalga fırını ve buzdolabını işaret ederek, "Bunları ben alıyorum çünkü paralarını ben ödedim!" demişti.
Süreç bittiğinde artık bitap düşmüştüm.
Bir eczanede çalışıyorum; uzun mesailer, düzenli bir maaş... Maddi durumum kısıtlıydı ama kızım Elif ile bir şekilde geçiniyorduk. Elif sekiz yaşında, pırıl pırıl bir çocuk ve hayattaki bu değişimler hakkında bir kez bile şikayet etmedi.
Bir rutinimiz vardı. Mükemmel değildi ama bizim düzenimizdi. Ve sonra, geçenlerde bir öğleden sonra her şey altüst oldu.
Mesaimin ortasındayken telefonum çaldı. Tanımadığım bir numaraydı ama içimden bir ses cevap vermem gerektiğini söyledi.
"Elif’in annesiyle mi görüşüyorum?" diye sordu bir adam.
Karnıma ağrılar girdi. "Evet, ne oldu?"
"Bisiklet sürerken düşmüş. Şu an ambulansla hastaneye getiriliyor."
Hastanenin adını nasıl öğrendiğimi, çantamı nasıl kaptığımı veya işten nasıl çıktığımı hatırlamıyorum bile.
Hastaneye vardığımda onu çoktan içeri almışlardı; bakıcısı koridorda bir ileri bir geri yürüyordu. Kadın kazadan sonra o kadar travma geçirmişti ki beni aramayı bile akıl edememişti, onu hemen eve gönderdim.
Tüm odağım, o yatakta küçücük görünen yavrumdaydı.
Yüzü solgundu, bacağı sargılıydı ve yanındaki monitörler düzenli bir şekilde bipleyip duruyordu. Yatağın ayak ucunda duran bir doktor neler olduğunu açıklıyordu:
"Bakıcısı müdahale edemeden bir taşa çarpıp sertçe yere düşmüş. Ameliyat gerektiren bir hasar var. Sonrasında ise normal yürüyebilmesi için uzun süreli bir fizik tedavi görmesi gerekecek."
Sonra beni neredeyse bayıltacak olan o kısım geldi: Maliyet.
Sigorta olsa bile bu binlerce liraya mal olacaktı; benim sahip olduğumdan çok daha fazlasına! Her şeyi anlamış gibi başımı salladım ama aklım çoktan tek bir kişiye gitmişti bile: Emre.
Eski kocamı aramak istemiyordum ama Elif’in yardıma ihtiyacı vardı ve bunu tek başıma omuzlayamazdım. Koridora çıkıp derin bir nefes aldım ve numarasını çevirdim.
Üçüncü çalışta açtı. "Ne var?" dedi umursamaz bir tavırla.
"Konu Elif," dedim. "Hastanede. Buraya gelmen lazım, konuşmamız gerek."
Bir sessizlik oldu, sonra içini çekti. "Meşgulüm."
"Emre, bu bir rica değil, gelmek zorundasın."
Bir başka sessizlikten sonra, "Tamam, geliyorum," dedi.
Eski kocam kırk dakika sonra geldi. Hiçbir aciliyet belirtisi göstermeden, yaylana yaylana içeri girdi. "Ee, ne oluyor?"
Bekleme odasında her şeyi anlattım. Ve sadede geldim:
"Masrafları karşılamak için yardımına ihtiyacım var."
Emre, hastanenin ortasında kahkaha attı!
"Tatlım, benim artık YENİ bir ailem var ve parama ihtiyacım var. Tedaviyi kendin öde."
Bir an için yanlış duyduğumu sandım. "Ne?" dedim şaşkınlıkla.
Sesini alçaltmadı. "Beni duydun," dedi. "Bu benim sorunum değil. Ona senin bakman gerekiyordu. Eğer baksaydın düşmezdi."
Diğer aileler ve sağlık personeli bize tuhaf tuhaf bakıyordu. İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim.
"O senin kızın, Emre!"
Ellerimin titremeye başladığını hissettim. O ise daha da yüksek sesle ekledi:
"Bu senin hatan, o yüzden tedaviyi de sen ödeyeceksin!"
Geçenlerde Emre'nin hayatını sosyal medyadan görmüştüm. Adalarda tatiller, yeni karısı Selin'e alınan pahalı hediyeler... Selin her fotoğrafta sanki her şey mükemmelmiş gibi gülümsüyordu.
Kendi kendime onların hayatının önemli olmadığını söylüyordum ama Elif’in tedavisi onun için hiç mi önemli değildi?
devamı sonraki sayfada...
