Kızım, vefat eden polis babasının üniformasından diktiği mezuniyet elbisesini giymişti. Bir kız elbisesine meyve suyu boşalttığında, o sadece orada öylece durup babasının rozetini temizlemeye çalıştı. Sonra kızın annesi mikrofonu eline aldı… ve kimsenin beklemediği bir gerçeği ortaya çıkardı.
"Mezuniyet balosuna gitmeme gerek yok," dedi Selin.
Veli toplantısından sonra okulun koridorunda duruyorduk. Selin benden yarım adım öne geçmişti, sonra mezuniyet balosu afişinin yanında durdu.
Altın harflerle "Yıldızlar Altında Bir Gece" yazıyordu. Kenarları yaldızlarla süslenmişti.
"Zaten her şey sahte," diye ekledi.
Hafifçe omuz silkti ve yürümeye devam etti.
Ama o gece, yatak odasının kapısının kapandığını duyduktan uzun süre sonra, yedek havlu kağıtları aramak için garaja gittim ve onu bir saklama dolabının önünde tamamen hareketsiz dururken buldum.
"Mezuniyet balosuna gitmeme gerek yok."
Açık kapıda bir elbise kılıfı asılıydı.
Babasının polis üniforması.
Girdiğimi duymadı. Elleri fermuarın yakınında havada asılı duruyor, dokunmadan öylece bakıyordu.
Sonra o kadar kısık bir sesle fısıldadı ki neredeyse hayal ettiğimi sandım: "Ya beni hâlâ o götürebilseydi?"
"Selin," demeden önce bir saniye orada bekledim.
Sıçradı ve arkasına döndü.
Babasının polis üniforması.
"Ben sadece—" diye başladı.
"Sorun değil."
Tekrar kılıfa baktı. "Çılgınca bir fikrim vardı… Yani, baloya gitmek istemiyorum, hayır dersen sorun değil ama… ama eğer gidersem… onun yanımda olmasını isterim. Ve düşündüm ki, belki üniformasını kullanırsam…"
devamı sonraki sayfada...
