Nişanlımla kızımın arasına hiçbir şeyin giremeyeceğini düşünürdüm; ta ki düğün planları beni sarsan ve kime ait olduğuma dair beni bir seçim yapmaya zorlayan o sırrı ortaya çıkarana kadar.
"Çikolatalı mı yoksa yaban mersinli mi?" diye seslendim, ocaktaki tavayla boğuşurken. Elif’in masada kalemini tıkırdatışını duyabiliyordum.
Defterinden başını kaldırmadı. "Çikolatalı baba. Ama sadece gülen yüz yaparsan." Sert görünmeye çalışıyordu ama dudakları bir gülümsemeyle kıvrıldı.
"Çikolatalı mı yoksa yaban mersinli mi?"
"Anlaştık," dedim hamuru dökerek. "Komik bir surat mı istersin yoksa bir kez olsun ciddi bir şey mi?"
"Kesinlikle komik. Sonuncusu üç gözlü bir ördeğe benziyordu."
"O bir ejderhaydı, çok teşekkür ederim." Spatulamı ona doğru salladım, o da dil çıkardı. Güneş ışığı, uykudan yeni uyandığı için hala darmadağın olan saçlarına vuruyordu.
Okul sabahları sadece ikimizin olduğu, evi şakalarla ve krep kokusuyla doldurduğumuz özel zamanımızdı. Ama her zaman böyle değildi.
Okul sabahları bizim zamanımızdı, sadece ikimizin.
Bir zamanlar sabahlar sessizdi; sadece demlenen kahvenin sesi ve benim haberleri okuyormuş gibi yapmam vardı.
Elif ödevini önüme kaydırdı. "Baba, gitmeden matematiğime bir bakar mısın? Selin senin sayısalda iyi olduğunu söylüyor ama bence sadece nazik davranıyor."
Gözlüklerimin üzerinden bakıyormuş gibi yaparak bir şov sergiledim. "Bilmeni isterim ki lisede az kalsın matematik olimpiyatlarına girecektim."
İkimiz de güldük. Her şey kolay ve doğaldı. Ama bazı sabahlar, sanki bize katılacak bir başkasını bekliyormuş gibi kapıya baktığını fark ediyordum.
"Baba, gitmeden matematiğime bir bakar mısın?"
"Selin kahvaltıya geliyor mu?" diye sordu.
"Bugün değil ufaklık." Krebi çevirdim ve hayal kırıklığına uğramış gibi görünmemeye çalıştım. "Sadece biziz. Eski günlerdeki gibi."
devamı sonraki sayfada...
