Önceki
Hafifçe irkildi. Ama inkar etmedi. Hayatımda ilk kez annem, bir şeyi düzeltmeye çalışmadan bana bakıyordu. Ziyaret boyunca neredeyse hiç konuşmayan Esra sonunda masanın öbür ucuna baktı. "Caner bizi seçti. Ama biz bir ceza değiliz. Ve sen kötü karakter olmak zorunda değilsin Meral Hanım. Tabii öyle davranmaya devam etmediğin sürece." Annem cevap vermedi. Yarım saat sonra ayrıldı. Sarılma yoktu, özür yoktu. Sadece sessiz bir veda ve meyve suyunu zaten dolu olan bardağa boşaltan Arda'ya uzun bir bakış... Çocuk biraz taşırdı, annem bir şey söyleyecekmiş gibi ağzını açtı ama söylemedi. O gece kapı paspasının altında bir zarf buldum. İçinde bir müzik dükkanı hediye çeki ve arkasına sıkıştırılmış, annemin o sert ve eğik el yazısıyla yazılmış küçük bir not vardı: "Arda için. Bırak, sadece istediği için çalsın." Kapı eşiğinde uzun süre not avcumda öylece durdum. Yıllardır ilk kez bir şeylerin kırık olduğunu hissetmiyordum. Bu bir hesaplaşmanın sonu değildi, henüz değil. Ama belki de daha iyi bir şeydi. Belki de yeni bir şeyin başlangıcıydı.
Önceki
