Haber Zamanı

Telefon kapandı. Evde kalan kiracılarla iletişime geçtim. İkisi de 30’larında olan Mina ve Rüya adlı iki kadındı. Çok naziktiler. “Tabii ki gelebilirsin,” dedi Mina. Bahçeye geri döndüğüm gün her şey tuhaf hissettiriyordu. Ev artık büyükanneme ait gibi gelmiyordu. Ama gül fidanı hâlâ oradaydı. Diz çöktüm. “Tamam büyükanne,” diye fısıldadım. “Geldim.” Toprak sertti. Küreği her sapladığımda direniyordu. Bir süre sonra oldu. Tak. Donup kaldım. Bu bir kök değildi. Bir taş da değildi. Ellerimle toprağı temizlemeye başladım. Parmaklarım bir şeye değdi. Metal. Nefesim kesildi. Bu sadece taşınmasını istediği bir gül fidanı değildi. Büyükannem buraya bir şey gömmüştü. Toprağın son kısmını temizlediğimde paslı demir bir kutunun kenarını gördüm. Kutuyu çıkarmak için etrafını kazdım. Ağırdı. Üzerinde paslı bir kilit vardı. Güçlükle açtım. İçinde düzenli şekilde yerleştirilmiş şeyler vardı. Üstte bir mektup. Altında resmi belgeler. Zarfın üzerindeki el yazısını gördüğüm anda tanıdım. Büyükanne. Mektubu açtım. “Canım,” diye başlıyordu. “Eğer bunu okuyorsan, güllerimi taşıdın demektir. Bunu yapacağını biliyordum.” Gözlerim doldu. “Vasiyetimi avukata bıraktım. Ama teyzenin nasıl biri olduğunu bildiğim için her ihtimale karşı önlem aldım. Bu kutuda imzalı vasiyetimin bir kopyasını bulacaksın. Bu ev sana ve annene ait. Eğer işler kötüye giderse, gerçeği kanıtlamak için ihtiyacınız olan her şey burada.” Mektubu göğsüme bastım. Büyükanne her şeyi biliyordu. Sonrasında olaylar hızla gelişti. Bir avukata gittik: Levent Bey. Belgeleri inceledikten sonra şöyle dedi: “Bu sadece bir miras davası değil. Bu dolandırıcılık ve sahtecilik olabilir.” Mahkeme aylar sürdü. El yazısı uzmanları, belge analizleri… Sahte vasiyetnamenin imzası büyükanneme ait değildi. Banka kayıtları bile şüpheli ödemeleri gösteriyordu. Sonunda hakim kararını açıkladı. Gerçek vasiyet geçerliydi. Ev bize geri verildi. Kader tazminat ödemeye mahkûm edildi. Hatta hakkında ceza davası açıldı. Mahkeme çıkışında annem elimi sıktı. “Büyükanne biliyordu,” dedim. Annem gözyaşlarıyla başını salladı. Birkaç hafta sonra eve geri döndük. Sonra gül fidanını tekrar bahçeye diktim. Toprağı kapatırken içimde bir şey yerine oturdu. Güneş batıyordu. Bahçedeki küçük yeşil filizler rüzgârda sallanıyordu. O an uzun zamandır ilk kez huzur hissettim. Büyükannemin gülleri bizi gerçeğe götürmüştü. Evi geri almıştık. Ve bahçe de tekrar bizimdi.