“Bu yaşta hamile kalmaya utanmıyor musun anne? İnsan içine nasıl çıkacağız biz?”
Oğlumun bu sözlerini duyduğumda elimdeki ultrason fotoğrafı yere düştü. Kızım ise yüzüme bile bakmadan kapıyı gösterdi.
“Bu evde artık sana yer yok. Eşyalarını topla ve git!”
Oysa o evin her tuğlasında benim emeğim, her köşesinde yıllarca döktüğüm gözyaşlarım vardı. Ama o gün, elli sekiz yaşımda, kendi çocuklarım tarafından sokağa atıldım.
Benim adım Süreyya. Otuz beş yıl önce evlendiğim eşim Orhan’ı, üç yıl önce kalp krizi nedeniyle kaybetmiştim. İki çocuğumuz vardı. Oğlum Koray otuz dört, kızım Beril otuz yaşındaydı.
Kocam öldükten sonra hayatım tamamen değişmişti. Çocuklarımın isteğiyle evimi satmış, parasının büyük bölümünü onların borçlarını kapatmak için kullanmıştım. Kalanıyla aldığımız daire de benim üzerimeydi.
Hayatımın geri kalanını torun sevmeyi bekleyerek geçireceğimi düşünüyordum. Ta ki bir yıl önce emekli öğretmen Turgut’la tanışana kadar.
Turgut, eşini yıllar önce kaybetmiş, sakin ve merhametli bir adamdı. Birbirimizi sevdik. Çocuklarımın tepkisinden korktuğumuz için sade bir nikâhla evlendik.
Ama kaderin bize hazırladığı sürpriz bundan çok daha büyüktü.
Aylarca süren halsizlik ve mide bulantısından sonra doktora gittiğimde, doktorun söylediği sözler karşısında nefesim kesildi.
“Süreyya Hanım, hamilesiniz.”
Önce yanlış duyduğumu sandım. Menopoz sürecinde olduğumu düşünüyordum. Ancak ayrıntılı incelemelerde gebelik doğrulandı.
Doktorum bu yaşta gebeliğin çok yüksek riskler taşıdığını, hem benim hem de bebeğin sağlığı açısından ciddi tehlikeler bulunduğunu anlattı. Karar vermeden önce uzmanlarla uzun görüşmeler yaptık.
Turgut elimi tutup, “Hangi kararı verirsen ver, yanında olacağım,” dedi.
Bütün riskleri öğrendikten sonra gebeliği sürdürmeye karar verdim. Düzenli takiplerle geçen ilk ayların ardından çocuklarıma gerçeği söylemek istedim.
Ancak onların gözünde bu, bir mutluluk haberi değil, ailemize sürülmüş bir lekeydi.
Koray bağırarak, “Millet bize gülecek!” dedi.
Beril ise daha acımasızdı.
“Babamın hatırasına saygısızlık ettin. Bir de bu yaşta çocuk doğuracaksın!”
Onlara Turgut’la evlendiğimi söylediğimde öfkeleri iyice arttı
devamı sonraki sayfada...
