“Çocukları istiyorsan al git. Benim hayata yeniden başlamama engel olmaktan başka bir işe yaramıyorlar.”
Murat Karahan bu sözleri, boşanma protokolünü imzalamamızın üzerinden henüz beş dakika bile geçmeden, sanki Mert ve Zeynep’ten, yani kendi evlatlarımızdan değil de artık istemediği eski bir mobilyadan bahsediyormuş gibi son derece rahat bir tavırla söylemişti. Avukatlık bürosunun cilalı ceviz masasının karşısında oturmuş, on yılımı verdiğim adamın telefonunu yıllardır bana göstermediği bir gülümsemeyle açışını izliyordum.
“Aşkım, bitti,” dedi. “Evet, randevuya yetişirim. Bugün nihayet gelecekteki veliahtla tanışıyoruz.”
Veliaht. “Çocuğum” değil. “Bebeğimiz” değil. Sadece veliaht; sanki Karahan ailesi, parayı sadece kendilerini önemli hissetmek için kullanan zehirli bir insan topluluğu değil de bir kraliyet soyuydu. Yanındaki sandalyede oturan kız kardeşi Merve bıyık altından gülümsedi.
“E, nihayet şu kargaşadan sonra en azından iyi bir şey çıktı.”
Hiçbir şey söylemedim. Selin’in mesajları, Murat’ın yalanları ve annesinin akıllı bir kadının ne zaman susması gerektiğini bilmesi gerektiğine dair verdiği akıllar yüzünden zaten çok gece ağlamıştım. Ama o sabah kendimi yıkılmış hissetmiyordum. Özgürleşmiş hissediyordum.
Murat, son belgeyi okumadan imzaladı. Belgenin içine gizlenmiş olan madde, çocukların velayetini bana veriyor ve onlarla birlikte yurt dışına seyahat etmeme sınırsız izin sağlıyordu. Metresinin hamileliğini kutlamak için o kadar acele ediyordu ki neyi imzaladığını kontrol bile etmemişti.
“E, bitti mi yani?” diye sordu saatine bakarak. “Ailem klinikte beni bekliyor.”
Avukat Bülent Bey boğazını temizledi.
“Murat Bey, bazı mali şartları incelemeniz gerekiyor—”
“Sonra,” diye sözünü kesti Murat.
devamı sonraki sayfada...
