Babamın kıyafetlerimi, kitaplarımı ve annemin son fotoğrafını, sanki hayatımın hiçbir anlamı yokmuş gibi ateşe atışını izledim. Sonra doğrudan bana baktı ve şöyle dedi: “Sözümü dinlemediğinde işte böyle olur.” Tek bir kelime bile etmedim. Altı yıl sonra onu aradım ve fısıldadım: “Posta kutuna bak.” İçeride, evinin önünde dururken çekilmiş bir fotoğrafım vardı. Az önce satın aldığım o evin önünde... Ve bu sadece başlangıçtı.
On dokuz yaşımdayken babam, sahip olduğum her şeyi arka bahçede yaktı.
Sadece birkaç gömlek ya da garajdaki bir kutu eşya değildi bu. Kıyafetlerimi, defterlerimi, iş botlarımı, dolabımda sakladığım annemin eski kahve kupasını, lise mezuniyet fotoğrafımı, hatta o yaz çatı işlerinde çalışarak kazandığım parayla aldığım ikinci el dizüstü bilgisayarı bile dışarı sürükledi. Hepsini Ankara’daki evimizin arkasındaki metal bir varile boşalttı ve sanki aile adını temizliyormuş gibi ateşe verdi.
“Sözümü dinlemediğinde işte böyle olur,” dedi.
Dumanın yükselişini izledim ve sessiz kaldım.
Kavga, ona gideceğimi söylediğim için çıkmıştı. İstanbul’daki bir teknik eğitim programına kabul edilmiştim ve orada küçük bir inşaat şirketinde yarı zamanlı işim hazırdı. Babam Vedat, benim Ankara’da kalıp onun emri altında çalışmama ve o ölene kadar her dediğini yapmama çoktan karar vermişti. Onun zihninde ben, geleceği olan bir evlat değildim; sadece onun soyadını taşıyan, ücretsiz bir işçiydim.
İzin almadan bir karar vermemden nefret etmişti. Bağırdığında geri adım atmamamdan ise daha çok nefret etmişti. Beni bencil, zayıf, aptal ve nankör olmakla suçladı. Sonra, hakaretler işe yaramayınca aşağılamaya başladı.
devamı sonraki sayfada...
