Babamın altmışıncı yaş gününden altı hafta önce ona bir pikap aldım ve bunu yaparken bile bunun bir hata olduğunu biliyordum.
Bu, babamın aracı kullanmayacağı için değildi. Bazı adamların elektrikli el aletlerine ve toplum içindeki itibara tutunduğu gibi, o da pikaplara bayılırdı; gürültülü, çok spesifik detaylarla ve kimsenin sormadığı fikirlerini beyan ederek... Ama bizim ailede hediyeler asla sadece hediye değildi. Onlar birer değerlendirme, birer kanıt ve ölçüydü. Az verirsen bencil olurdun. Çok verirsen gösteriş budalası... Eğer tam olarak birinin istediği şeyi verirsen de, seni o kadar iyi tanıdığına pişman edecek bir yolunu mutlaka bulurlardı.
Yine de aldım.
Deri koltuklu, çekme paketli, özel jantlı ve babamın son üç Kurban Bayramı boyunca hiçbir şey istemiyormuş gibi yapıp inceden çıtlattığı o motorun aynısına sahip, siyah, en üst donanım bir pikap... Şirketimin anlaşmalı olduğu galeri aracılığıyla parasını peşin ödedim ve resmi evrakları doğum günü yemeğinde düzgünce teslim edebilmek için beklettim. Bunu, babamla olan ilişkimi düzelteceğini düşündüğüm için yapmamıştım. Otuz altı yaşındaydım, on altı değil; neyin ne olduğunu biliyordum. Ama içimdeki o küçük ve rahatsız edici yanım, babama inkar edilemez bir şey verdiğim ve onun da bir yargıç gibi değil de bir baba gibi karşılık verdiği tek bir akşam geçirmeyi hâlâ umuyordu.
Yemek, ailemin Ankara dışındaki evindeydi. Uzun ceviz ağacı bir masa, pahalı etler, fazlasıyla kırmızı şarap ve ağabeyim Deniz’in daha salata tabakları kalkmadan aldığı ikramiyeyle övünmeye başlaması... Annem zümrüt yeşili ipek elbisesini giymişti ve yüzünde, insanların ailesine gerçekte olduğundan daha fazla hayran kalmasını beklediği o gülümsemesi vardı. Teyzelerim ve eniştelerim Ümitköy ve Çayyolu’ndan gelmişti. Kuzenlerim sosyal medya için videolar çekiyordu. Salonda balonlar ve şöminenin yanında altın sarısı folyodan yapılmış dev bir "60" rakamı duruyordu.
Anahtar kutusunu masanın üzerinden ona doğru uzattığımda odada tam anlamıyla bir sessizlik oldu.
devamı sonraki sayfada...
