Rastgele bir salı günü, tam da annemin derste olması gereken bir saatte telefonumda onun adı belirdi. Uzun bir mesaj bırakmamıştı, sadece mideme kramplar girmesine neden olan tek bir satır yazmıştı. Babam aramıştı. On yıl önce hayatımızdan çıkıp giden o adam. Ve şimdi, durup dururken eve dönmek istiyordu.
Babam Henry —yani Hikmet— beni salı günü, arabadan mutfak alışverişini indirirken aramıştı. Ekranımda annem Meryem’in adının yandığını gördüm ve derste olması gerektiği için neredeyse aramayı görmezden gelecektim.
Sonra arama telesekretere düştü ve ekranda bir mesaj belirdi: "Aradı. Baban. Bize gelebilir misin?"
"Görünüşe göre o ilahi korosundaki kız gitmiş."
Ben mutfağa girene kadar, kardeşlerimden birkaçı çaktırmadan kulak misafiri olmaya çalışıyordu. Annem, masada telefonu sanki onu ısıracakmış gibi önüne koymuş oturuyordu. Gözleri kan çanağı gibiydi ama sesi kararlıydı.
"Eve dönmek istiyor."
Gayet ciddi bir şekilde güldüm. "Eve mi? Yani bu eve mi? Bizim evimize?"
Başını salladı. "Görünüşe göre o ilahi korosundaki kız gitmiş. Hatalar yaptığını söylüyor. Bizim özlediğini söylüyor."
Anahtarlarımı bıraktım ve karşısına oturdum. "Anne, sen Hande’ye sekiz aylık hamileyken çekip gitti. O sadece hata yapmadı. Her şeyi yerle bir etti."
"İnsanların affedilmeyi hak ettiğine inanıyorum."
"Biliyorum," diye fısıldadı. "Hatırlıyorum."
Arkasındaki duvarda, birbirinden farklı çerçeveler içinde on okul fotoğrafı yan yana dizilmişti. Çekip gitmeden önce cami kürsüsünden övünüp durduğu tüm o "bereketi".
"Ona ne dedin?" diye sordum.
"Düşüneceğimi söyledim." Parmakları kucağındaki kurulama bezini çekiştiriyordu. "İnsanların affedilmeyi hak ettiğine inanıyorum, Mia —yani Mine."
"Affetmekle onu yeniden eve almak aynı şey değil. O tamamen başka bir mevzu."
"Yeniden bir aile olmak için sabırsızlanıyorum."
devamı sonraki sayfada...
