Annemin cenazesinden üç ay sonra babam, annemin kız kardeşiyle evlendi. Kendi kendime, yas tutmanın insanlara garip şeyler yaptırdığını söyledim. Sonra kardeşim düğüne geç geldi, beni kenara çekti ve annemin asla okumamı istemediği bir mektubu elime tutuşturdu.
Annemin ölümünü izlemekten daha kötü bir şey olabileceğini düşünmemiştim. Yanılmışım.
Neredeyse üç yıl boyunca meme kanseriyle savaştı. Sonlara doğru doğrulacak gücü bile kalmamıştı ama yine de bana yemek yiyip yemediğimi; kardeşim Mert'in faturalarını zamanında ödeyip ödemediğini ve babamın tansiyon ilaçlarını almayı unutup unutmadığını sorardı.
Ölürken bile annelik yapıyordu.
Yanılmışım.
Onu toprağa verdiğimizde ev hâlâ dezenfektan ve onun lavanta losyonu gibi kokuyordu.
İnsanlar hep aynı şeyleri söyleyip durdu.
“Artık acı çekmiyor.” “Çok güçlüydü.” “İyi olacaksın. Zaman her şeyin ilacıdır.”
Zaman hiçbir işe yaramadı. Sadece sessizliğin sesini yükseltti.
Cenazeden üç ay sonra babam, Mert ve benim yanına gelmemizi istedi.
Zaman hiçbir işe yaramamıştı.
Telefonda, "Sadece konuşacağız," dedi. Sesi fazla temkinli geliyordu.
Oturma odasına girdiğimizde her şey bıraktığımız gibiydi. Annemin mantosu hâlâ kapının yanında asılıydı. Terlikleri koltuğun altındaydı. Cenazeden gelen çiçekler gitmişti ama bıraktıkları boşluk kalıcı gibiydi.
Teyzem Lale, babamın yanında oturuyordu. Annemin küçük kız kardeşi. Gergin görünüyordu. Ellerini kavuşturmuş, dizlerini birbirine bastırmıştı. Gözleri sanki ağlamış gibi kıpkırmızıydı ama bu yeni bir ağlama değildi.
Cenaze çiçekleri gitmişti.
Neden burada? diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Babam sonunda, "İkinize karşı dürüst olmak istiyorum," dedi. "Sır kalsın istemiyorum."
Bu benim ilk uyarım olmalıydı.
Lale eline uzandı. Babam izin verdi.
"Birini buldum," dedi babam. "Bunu beklemiyordum. Aramıyordum da."
Mert kaşlarını çattı. "Neden bahsediyorsun sen?"
"İkinize karşı dürüst olmak istiyorum."
devamı sonraki sayfada...
