Doğum günümün sabahında babam içeri girdi, yüzümdeki morluklara şöyle bir baktı ve sordu: "Yavrum... Bunu sana kim yaptı?" Ben cevap veremeden kocam dudaklarını bükerek sırıttı ve "Ben yaptım. Tebrik etmek yerine bir tokat aşk ettim," dedi. Babam sakince saatini bileğinden çıkardı ve bana "Dışarı çık," dedi. Ancak kayınvalidem herkesten önce davranıp ellerinin ve dizlerinin üzerine çökerek odadan emekleyerek kaçtığı an, bu günün tamamen beklenmedik bir yöne evrileceğini anlamıştım.
"Yavrum, neden bütün yüzün morluklar içinde?"
Babam Selim Bey, daha eşikten adımını yeni atmıştı ki yüzündeki o neşeli ifade bir anda yok oldu. Elinde, otuz ikinci yaş günümü kutlamak için getirdiği, en sevdiğim çilekli pastanın olduğu özenli, beyaz bir kutu vardı. Onun yerine beni mutfakta; elmacık kemiğim ve çenem boyunca uzanan koyu morlukları tam olarak kapatamayan kat kat kapatıcıyla dikilirken buldu.
Bir an için odaya sessizlik çöktü. Kocam Murat, sanki sıradan bir cumartesi günüymüş gibi bir bacağını diğerinin üzerine atmış, yemek masasında yayılmış halde kahvesini yudumluyordu. Annesi Leman Hanım ise onun yanında oturmuş, bana bakmaktan özenle kaçınarak getirdiği böreği dilimliyordu. Ellerim o kadar şiddetli titriyordu ki kâğıt tabakları neredeyse elimden düşürecektim.
Babam pasta kutusunu yavaşça tezgâha bıraktı. "Zeynep," dedi kısık bir sesle, "bunu sana kim yaptı?" Konuşmaya çalıştım ama önce Murat cevap verdi. Hatta güldü. "Ha, o bendim," dedi küstah bir sırıtışla. "Tebrik etmek yerine bir tokat attım."
Leman Hanım, bir şeylerin yanlış olduğunu sezen ama buna karşı çıkacak cesareti olmayan insanların attığı o kısa ve huzursuz kahkahalardan birini koyuverdi. Murat, babamın da ona eşlik edeceğini ya da en azından söylenip geçeceğini sanarak sandalyesinde iyice arkasına yaslandı. Murat, sessizliği her zaman korkuyla, nezaketi ise zayıflıkla karıştırmıştı. Babamın gerçekte kim olduğu hakkında en ufak bir fikri yoktu.
Babam, yüzünde en ufak bir ifade olmadan uzun süre onu inceledi. Sonra yavaşça saatinin tokasını açtı ve pastanın yanına, tezgâhın üzerine bıraktı. Mavi gömleğinin kollarını, eskiden dükkânda motor tamir ederken gösterdiği o kararlı odaklanmayla yukarı kıvırdı.
devamı sonraki sayfada...
