Efe’nin dudaklarından çıkan sözler Baran’ın yüzündeki bütün ifadeyi sildi.
“Annem bizi bırakıp gitmedi, baba…”
Baran eğilip oğlunun gözlerinin içine baktı.
“Ne demek bu?”
Efe’nin küçük elleri titriyordu.
“Annem bizi… senin bulamayacağın bir yere götürmek istedi.”
Baran’ın kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Efe, sakin ol. Bana başından beri ne olduğunu anlat.”
Efe derin bir nefes aldı.
“Annem iki gece önce biriyle telefonda konuştu. Çok kızgındı. ‘Baran çocukları benden alacak’ dedi.”
Baran’ın kaşları çatıldı.
“Sonra ne oldu?”
“Sonra annem ağladı. Bize eşyalarımızı toplamamızı söyledi. Ama Zeynep çok hastaydı. Yürüyemiyordu.”
Tam o sırada sağlık görevlileri Zeynep’i Baran’ın kucağından aldı.
“Beyefendi, geri çekilin. Hemen müdahale etmemiz gerekiyor.”
Baran kızının peşinden gitmek istedi.
“Ben babasıyım!”
“Biliyorum. Ama şu anda ona müdahale etmemiz gerekiyor.”
Sedye acil servisin kapısından kaybolurken Baran olduğu yerde kaldı.
Efe babasının elini tuttu.
“Baba, annem sonra gitti.”
“Nereye?”
“Bilmiyorum.”
“Bunu sana kim söyledi?”
Efe başını iki yana salladı.
“Kimse.”
Baran’ın içindeki korku büyüyordu.
“Peki annenden sonra seni kim aradı?”
Efe bir an sustu.
“Bir adam.”
Baran’ın nefesi kesildi.
“Ne adamı?”
“Annemin konuştuğu adam.”
Baran hemen cebindeki telefonu çıkardı.
Derya’yı tekrar aradı.
Bu kez telefon kapalıydı.
Tam güvenliği ve polisi aramak için numarayı tuşlayacakken hastane doktorlarından biri hızlı adımlarla yanına geldi.
“Çocuğunuzun ateşi çok yüksek. Aynı zamanda ciddi sıvı kaybı var. Birkaç gündür yeterince beslenmediği de belli.”
Baran’ın gözleri doldu.
“Yaşayacak mı?”
Doktor kısa bir an sustu.
devamı sonraki sayfada...
