Önceki
Kalbim hızla atmaya başladı. “Sen kimsin?” dedim. Telefondaki adam birkaç saniye sustu. Sonra sakin bir sesle konuştu: “Ben… senin babanım.” Telefon elimden kayacak gibi oldu. “Benim babam öldü,” dedim. “Hayır,” dedi. “Ölen adam seni büyüten adamdı.” Başım dönmeye başlamıştı. “Beni nereden tanıyorsun?” diye sordum. Adam gülümsedi. Telefonun içinden bile hissediliyordu. “Çünkü seni yıllardır izliyorum.” O an içime bir korku düştü. “Ne demek izliyorsun?” “İlk bisiklet sürdüğün günü hatırlıyor musun?” dedi. “Düştüğünde dizin kanamıştı.” Donup kaldım. O günü gerçekten hatırlıyordum. Ama orada sadece annem vardı. Ya da ben öyle sanıyordum. Adam devam etti: “Üniversiteyi kazandığın gün… Annenle sarılıp ağlamıştın. Ben de karşı kaldırımda durmuştum.” Artık nefes almak zorlaşmıştı. “Niye ortaya çıkmadın?” diye bağırdım. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra yavaşça şunu söyledi: “Çünkü annen benden kaçtı.” “Niye?” Adamın sesi ilk defa titredi. “Çünkü benim kim olduğumu biliyordu.” “Sen kimsin?” Adam derin bir nefes aldı. Ve söylediği şey hayatımı tamamen değiştirdi: “Ben… annenin kaçtığı adamım.”
Önceki
