Babam öldüğünde ben 12 yaşındaydım.
Herkes onun çok iyi bir adam olduğunu söylerdi.
Sessiz, çalışkan, ailesine düşkün…
Annem ise o günden sonra bir daha hiç eskisi gibi olmadı.
Babamın dolabına yıllarca kimse dokunmadı.
Annem hep “Bırak kalsın” derdi.
Geçen ay annem hastaneye kaldırıldı.
Doktorlar birkaç gün gözetim altında kalması gerektiğini söyledi.
Ben de evi toparlamak için çocukluğumun geçtiği eve gittim.
Babamın dolabı hâlâ duruyordu.
Yıllardır ilk kez açtım.
Kıyafetler, eski saatler, birkaç fotoğraf…
Ve arka köşede küçük bir kutu.
Kutunun içinde tek bir zarf vardı.
Üzerinde annemin el yazısıyla şu yazıyordu:
“Bunu sadece ben ölürsem aç.”
Elim titredi.
Ama merak daha ağır bastı.
Zarfı açtım.
İçinde babamın yazdığı bir mektup vardı.
İlk cümleyi okuduğumda kanım dondu.
“Eğer bunu okuyorsan, gerçek babanın ben olmadığımı öğrenmişsindir.”
Dizlerimin bağı çözüldü.
Mektubu okumaya devam ettim.
Babam sandığım adam, aslında beni yıllarca büyüten biriymiş.
Gerçek babam ise…
Annemin gençliğinde yaşadığı bir olaydan sonra ortadan kaybolmuş.
Ama mektubun sonunda yazan şey daha da tuhaftı:
“Gerçek baban hâlâ yaşıyor.
Ve seni yıllardır uzaktan izliyor.”
Tam o sırada telefonum çaldı.
Bilinmeyen bir numara.
Açtım.
Karşıdan gelen ilk cümle şuydu:
“Sonunda mektubu buldun demek.”...
devamı sonraki sayfada...
