“Bu gece Leyla ile kalıyorum. Beni bekleme.”
Mesaj saat 19:08’de geldi; tam o sırada tavada sebzeleri soteliyordum. Mutfağı kaplayan o tanıdık sarımsak kokusu; evi, rutini ve güvenebileceğimi sandığım o hayatı temsil ediyordu. Altı kelime. Özür yok. Bahane yok. Yalan söylemek için zayıf bir çaba bile yok. Emre’nin bu konuda her zaman bir yeteneği vardı; en zalim gerçekleri, bedelini asla ödemeyeceğine ikna olmuş birinin soğukkanlılığıyla söylerdi.
Sadece tek bir cevap yazdım: Haber verdiğin için teşekkürler.
Ağlamadım. Bağırmadım. Muhtemelen beklediği o sinir krizini ona yaşatmadım. Ocağı kapattım, kiler dolabından üç koli çıkardım ve sanki kira sözleşmesi dolmuş bir kiracıyı tahliye ediyormuş gibi eşyalarını toplamaya başladım. Gömlekleri. Saat şarjı. Benim paramla aldığı o pahalı parfüm. Tıraş bıçağı. Spor ayakkabıları. İnternet üzerinden tanımadığı insanlara bağırırken taktığı oyuncu kulaklığı. Hatta televizyonun yanında durmasında ısrar ettiği o Alaçatı tatili fotoğrafımız bile… Sanki bir çerçeveye koymak, bir yalanı gerçeğe dönüştürebilirmiş gibi.
O gece saat 23:30 sularında arabam dolmuştu. 23:50’de Kadıköy’ün sessiz bir sokağında, Leyla’nın evinin önündeydim. Kapı önündeki fener yanıyor, saksılar nizami bir şekilde dizili duruyordu. Eşyalarını sundurmanın altına bıraktım, siyah valizi en üste koydum ve Leyla’nın gözünden kaçması imkansız olan o notu iliştirdim.
Emre’nin eşyaları. Artık senin.
Camlar açık bir şekilde eve döndüm. Mart ayının keskin havası yüzüme çarpıyordu ve göğsümde tek bir düşünce asılı kalmıştı: Sevgiyi izin almakla karıştıran bir adam için kendimi bir daha asla küçük düşürmeyecektim. Eve döner dönmez acil servis veren bir çilingir çağırdım. Kilitleri değiştirdi, dijital girişi yeniden programladı ve benden fahiş bir miktar para aldı. Hiç tereddüt etmeden ödedim. Bu bedel, ihanetle aynı evi paylaşmaktan yine de daha ucuzdu.
devamı sonraki sayfada...
