Kadının öfkeyle titreyen sesine rağmen sakinliğimi korudum. Çünkü koltuğunda gördüğü şey benim bıraktığım bir eşya değildi. Ne tabletine dokunmuştum ne de kızının çantasına. Önündeki küçük masanın üzerinde, kabin amiri tarafından bırakılmış resmi bir olay değerlendirme formu duruyordu. Formun hemen yanında ise üniforması düzgün, yüzü ciddi bir kabin görevlisi bekliyordu.
Kadın önce bana, sonra kâğıda baktı.
“Bu da ne demek oluyor?”
Görevli nazikçe karşılık verdi. “Hanımefendi, ben Reyhan. Bu uçuşun kabin amiriyim. Sizinle birkaç dakika görüşmemiz gerekiyor.”
Kadın kollarını göğsünde birleştirdi. “Benimle mi? Neden? Bu adam ne anlattı size?”
Reyhan elindeki kalemi kapattı. “Öncelikle koridordan çekilip yerinize geçmenizi rica edeceğim. Diğer yolcuların geçişini engellemeyelim.”
Kadın isteksizce yerine oturdu. Kızı da yanına geçti. Fakat küçük kızın yüzündeki alaycı gülümseme çoktan kaybolmuştu.
Reyhan, “Önünüzdeki form, yolcular arasında yaşanan rahatsızlıkları kayıt altına almak için kullandığımız bir değerlendirme belgesi. Henüz hakkınızda verilmiş bir karar bulunmuyor. Önce sizi dinlemek istiyoruz.” dedi.
Kadın kâğıdı eline aldı. Adının yazılması istenen bölüme baktıktan sonra kaşlarını çattı.
devamı sonraki sayfada...
