Yetmiş yaşındaki Fatma Hanım, elinde küçük bir torba pirinçten başka hiçbir şey olmadan öz oğlunun evinden dışarı itilmişti; dökülen yağmur damlaları, akıtmayı reddettiği gözyaşlarına karışıyordu.
Akşam karanlığı, Yeşilvadi’nin tozlu sokaklarına çökmüştü. Elinde bastonu, omuzlarında eskimiş şalı ve kolunda asılı ince bez çantasıyla yavaş yavaş yürüyordu. Çantanın içinde birkaç eski evrak, süresi geçmiş bir nüfus cüzdanı ve bir şeyler almaya zar zor yetecek birkaç bozukluk vardı. Dizleri sızlıyor, mide boşluğu yaklaşık iki gündür canını yakıyordu; yine de bunca zamandır kaçındığı şeyi yapmak için son gücünü topladı: Oğlu Murat’tan yardım istemek.
Murat artık tarlalarda koşturan o yalın ayaklı çocuk değildi. Şimdi bir nalbur dükkânı vardı, gıcır gıcır bir kamyonet sürüyordu ve köylü ailesinin yanında olmasından duyduğu rahatsızlığı asla gizlemeyen karısı Leyla ile büyük bir evde yaşıyordu. Fatma Hanım kendi kendine yalvarmayacağını, sadece yiyecek bir şeyler almak için küçük bir borç isteyeceğini söyledi. Elbet bir yolunu bulup sonra geri öderdi.
Eve vardığında, yüksek demir kapı onu tereddütte bıraktı. Titreyen parmaklarıyla zile bastı. Uzun bir bekleyişten sonra Leyla göründü; gayet şık giyinmişti, bakışları ise mesafeliydi. "Ne istiyorsun kaynana?" Fatma Hanım gülümsemeye çalıştı. "Murat’ı görmeye geldim... Küçük bir ricam olacaktı."
Leyla, içeri seslenmeden önce onu tepeden tırnağa süzdü. Az sonra Murat göründü; elinde telefon, belli ki acelesi vardı. "Ne oldu anne? İşim başımdan aşkın."
Fatma Hanım gururunu bir kenara bıraktı. "Evde hiçbir şey kalmadı oğlum. Belki bana biraz borç verirsin diye ummuştum. Sadece yemeklik. Geri öderim sana." Murat, Leyla’ya bir göz attı. "Şu an yanımda hiç yok anne. Her şeyi işe bağladım." "Azıcık bile olsa," diye fısıldadı Fatma Hanım. "Günlerdir bir şey yemedim." Leyla dilini damağına vurdu. "Biz banka değiliz."
devamı sonraki sayfada...
