Arkamdaki doğum servisinin zemini, kırmızı bir iz gibi kan lekeleriyle kaplıydı. Bebek odasının kapısının diğer tarafından kocamın fısıltısını duydum:
“O uyanmadan önce bebeği hemen al.”
Ama ben zaten uyanıktım. O yırtıcı acı boyunca, ameliyathanenin o keskin ışıkları altında, hemşire bacaklarımın arasına gazlı bez bastırırken ve elimi tutan adamın aslında benim için dua etmediğinin o soğuk farkındalığına varırken hep uyanıktım. Bilincimi kaybetmemi beklemişti. Kızım gece saat 02.17'de, öfkeli çığlıkları ve sıkılmış minik yumruklarıyla üç kilo olarak doğdu. Daha onu temizlemeyi bitirmeden adını Defne koydum. Kocam Hakan, hemşirelere gülümsedi, alnımdan öptü ve ona "mucizemiz" dedi. Sonra evlatlık küçük kız kardeşim Selen, krem rengi kaşmir kıyafetler içinde, gözünden tek bir damla yaş akmadan ağlayarak içeri girdi.
Selen, sanki Defne ondan bir taht çalmış gibi yeni doğan bebeğime bakarak, “Onun her şeyi var,” dedi. “Bir annesi. Bir adı. Bu ailede bir yeri.”
Hakan onun omuzlarını ovdu. Annem ise başını başka yöne çevirdi. Avazım çıktığı kadar bağırmalıydım ama bütün hayatımı, sessiz kalmanın daha güvenli olduğunu çok önceden öğrenerek geçirmiştim. Selen ailemize ben on yaşındayken gelmişti. Güzeldi, narindi ve tam da doğru zamanda hep yaralanmış olurdu. Eğer bir ödül kazanırsam, bayılırdı. Doğum günü partisi yapsam, kimsenin onu sevmediğini söyleyerek ağlardı. Bir şey inşa etsem, onu kırmanın bir yolunu bulur, sonra da parçaların arasında durup kurbanı oynardı. Şimdi bir çocuk dünyaya getirmiştim ve onu da istiyordu.
Hakan, sanki bu her şeyi açıklıyormuş gibi nazikçe, “Onun çocukları olamıyor,” dedi.
Ona dik dik baktım.
devamı sonraki sayfada...
