Nadide başını hafifçe çevirip fısıldadı:
“Kızım… şimdi sana neden kırk yıldır kimsenin sırtıma dokunmasına izin vermediğimi anlatacağım.”
Melis birkaç saniye boyunca konuşamadı. Gözleri yaşlı kadının sırtındaki izlerde geziniyordu. Bazıları ince ve soluk çizgiler halindeydi, bazılarıysa derinin üzerinde hâlâ belirgin şekilde duruyordu. Bunlar tek bir gecede oluşmuş yaralar değildi. Bir insanın yıllarca taşıdığı, her aynaya baktığında hatırladığı ve başkalarından saklamak için hayatı boyunca uğraştığı bir geçmişin izleriydi.
Nadide yavaşça yatağın kenarına oturdu. Hırkasını kapatmadı. Sanki artık saklamanın hiçbir anlamı kalmamıştı. Melis yanına çömeldiğinde yaşlı kadın uzun süre yere baktı.
“Bora sana benim deli olduğumu söyledi, değil mi?”
Melis cevap vermedi.
Nadide acı bir tebessümle başını salladı.
“Söylemesine gerek yok. Üç yıldır buradaki herkesin gözlerinde aynı şeyi görüyorum. Hafızam yerinde, aklım yerinde. Ama sırtımı yıkatmadığım için herkes beni korkmuş, paranoyak ve dengesiz sanıyor.”
Melis yavaşça, “Bora neden sizi hastaneye göndermek istiyor?” diye sordu.
Nadide derin bir nefes aldı.
“Çünkü beni susturmak istiyor.”
Odanın sessizliği ağırlaştı.
Nadide yatağın altından küçük, kahverengi bir kutu çıkardı. Kutunun üzerinde yılların bıraktığı çizikler vardı. Anahtarını boynunda taşıdığı zincirden çıkardı ve kutuyu açtı. İçinden eski fotoğraflar, sararmış gazete kupürleri, birkaç resmi belge ve küçük bir kaset çıktı.
Melis şaşkınlıkla baktı.
“Bunlar ne?”
Nadide fotoğraflardan birini eline aldı. Fotoğrafta genç bir kadın vardı. Kadının yüzü Nadide’ye benziyordu ama çok daha gençti. Üzerinde beyaz bir hemşire önlüğü bulunuyordu.
devamı sonraki sayfada...
