Haber Zamanı

Yangından sağ kurtulmanın en zor kısmının, geride bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmek olduğunu sanıyordum. Ancak mezuniyet balosunda geçen bir geceden sonra, geçmişim hakkında bildiğimi sandığım her şey değişti.

Yangın çıktığında dokuz yaşındaydım.

Öksürerek uyandım; etrafım yatak odamın kapısını göremeyeceğim kadar yoğun bir dumanla çevriliydi. Üst katta bir yerlerde annem ismimi haykırıyordu. İtfaiyeciler bizi dışarı çıkardığında mutfak kül olmuştu; yüzümün, boynumun ve kolumun bazı kısımları asla tam olarak geçmeyecek izler bırakacak kadar kötü yanmıştı.

Yıllar geçtikçe aynadaki yansımana alışıyorsun.

Öksürerek uyandım.

Daha zor olanı, insanların sürekli bana dik dik bakmasıyla büyümekti. Okulda kimse yüzüme karşı kırıcı bir şey söylemiyordu ama o bakışları, fısıltıları ve soruları hep fark ediyordum. Bu canımı yakıyordu.

Ancak lise son sınıfa geldiğimde, bunlar beni rahatsız etmiyormuş gibi davranmakta ustalaşmıştım.

Mezuniyet balosu zamanı geldiğinde anneme gitmek istemediğimi söyledim.

"Sonsuza kadar saklanamazsın, Ceyda," dedi. "Kötü bir olay zaten hayatını bir kez değiştirdi. Kararları senin yerine onun vermesine izin verme. Mezuniyet balosu hayatta bir kez olur."

Sonunda beni ikna etmeyi başardı.

Sanki bunlar beni rahatsız etmiyormuş gibi davranmakta ustalaşmıştım.

Bir elbise aldık, saçlarımı maşaladım ve boynumdaki izleri büyük ölçüde kapatan bir makyaj yapmak için bir saat harcadım.

Ancak baloya adımımı attığım an, geldiğime pişman oldum.

Spor salonu harika görünüyordu. Tavandan ışıklar sarkıyor, hoparlörlerden yüksek sesli müzik yayılıyordu. Ama bütün sınıf arkadaşlarım bensiz fotoğraflar çekiliyor, dans ediyor ve gülüyordu; sanki ben yokmuşum gibi.

İçecek masasının yanında tek başıma durdum, bana mesaj atmayan insanlara mesaj atıyormuş gibi yaptım.

Yaklaşık bir saat sonra gitmeye hazırdım.

Sonra Aras yanıma geldi.

Geldiğime pişman olmuştum.

Aras'ı herkes tanırdı. Sınıf arkadaşımdı: popüler, uzun boylu, yakışıklı ve futbol takımının kaptanıydı. Kızların hakkında sürekli fısıldaştığı türden bir çocuktu; bu yüzden önümde durduğunda ve gergin göründüğünde durum daha da garipleşti.

Sonra elini uzattı ve sordu: "Lütfen benimle dans eder misin?"

Dürüst olmak gerekirse şaka yaptığını sandım ama yapmıyordu.

Elini tuttum.

Beni dans pistine götürdüğü an insanlar bakmaya başladı. Kızların fısıldaştığını fark ettim. Birkaç çocuk tamamen şoke olmuş görünüyordu.

Aras hiçbirini umursamadı.

Elini tuttum.

Bütün gece dans ettik. Bir noktada kendimi görünmez hissetmeyi bıraktım. Herkes bize bakmaya devam ediyordu ama umurumda değildi.

Aras beni güldürdü ve bana normal biriymişim gibi davrandı.

Gecenin sonunda balonun bitmesini bile istemiyordum artık.

Daha sonra Aras, arkadaşlarıyla gitmek yerine beni eve kadar bıraktı.

"Bu gece eğlendin mi?" diye sordu.

"Evet," diye itiraf ettim. "Beklediğimden çok daha fazla!"

Gülümsedi ama onda dalgın bir haller vardı; sanki söylemek istediği ama bir türlü dile getiremediği bir şey var gibiydi.

Herkes bize bakmaya devam ediyordu ama umurumda değildi.

Eve vardığımızda, merdivenlerde tuhaf bir sessizlikle durduk.

"Bu gece için teşekkürler," dedim.

Aras ellerini cebine soktu ve başıyla onayladı.

Sonra bana ciddi bir ifadeyle baktı ve "Görüşürüz," dedi.

Vedalaştık ve o uzaklaştı.

Ertesi sabah, ön kapının şiddetle vurulmasıyla sarsıldım.

Yarı uykulu bir halde aşağı indim ve hemen olduğum yerde donup kaldım.

Merdivenlerde tuhaf bir sessizlikle durmuştuk.

Annem kapıyı açmıştı ve polisle konuştuğunu gördüm.

Yaklaştığımda, polislerin yanında Aras'ın ailesinin de kapımızda durduğunu fark ettim.

Herkes bana döndü.

Mideme bir yumru oturdu.

Memurlardan biri öne çıktı. "Ceyda, Aras'ı en son ne zaman gördün?"

"Dün gece balodan sonra."

"Daha sonra nereye gideceğini söyledi mi?"

Yavaşça başımı salladım. "Hayır. Neden? Memur bey, bir şey mi oldu?"

Polisler birbirlerine baktılar.

Herkes bana döndü.

Sonra içlerinden biri, midemin daha da bulanmasına neden olan o soruyu sordu.

"Küçük hanım, Aras'ın ne yaptığını gerçekten bilmiyor musunuz?"

Ona bakakaldım. "Ne?"

Polis memuru dikkatle konuştu.

"Emniyet müdürlüğümüz, bir sonuca bağlamak için kısa süre önce yıllar önceki olaylarla bağlantılı bazı eski raporları yeniden incelemeye aldı. Bu süreçte Aras, yaklaşık 10 yıl önceki yangın gecesi evinizin yakınlarında olduğunu itiraf etti."

Bir an için kelimeleri idrak bile edemedim.

"Orada olduğunu derken neyi kastediyorsunuz?"

"Küçük hanım, gerçekten bilmiyor musunuz?"

Polis bir nefes aldı.

"Beni dinlemeniz gerekiyor, lütfen sakin olun. Aras, dokuz yaşındayken evinizdeki yangınla bağlantılı bir şeye tanık olmuş."

Ona bakakaldım.

"Nasıl bir şeye?"

Polis cevap veremeden Aras'ın babası aniden söze girdi.

"Bunların hiçbirinin olmasını asla istememişti."

Sesi gergin, hatta çaresiz geliyordu.

"Beni dinlemeniz gerekiyor."

Polis memuru, Aras'ın ağabeyi Mert'in gençliğinde sürekli başını belaya sokan biri olduğunu açıkladı. O gece Aras, Mert'i gizlice bisikletiyle takip etmiş ve Mert'in yangın başlamadan kısa süre önce bizim evden çıktığını görmüş.

Geçenlerde Aras, gördüklerinin bir kısmını nihayet ailesine anlatmış çünkü Mert başka bir suçtan yattığı hapis cezasını tamamlayıp tahliye olmak üzereymiş.

Ancak o sabah Aras'ın ailesi onun evde olmadığını fark etmiş.

Aramalara cevap vermiyormuş ve kamyoneti yerinde yokmuş.

Aras onu gizlice takip etmiş.

Başka bir veliden Aras'ın mezuniyet gecesini benimle geçirdiğini duyunca, ailesi belki nerede olduğunu bildiğimi düşünmüş.

Bilmediğimi söyledim.

Teknik olarak bu doğruydu. Ama onlar gittikten sonra, Aras ve futbolcu tayfasının baş başa kalmak istediklerinde takıldıkları o tek yeri düşünmeden edemedim.

Kasabanın kenarındaki terk edilmiş binalar.

Anneme yalan söyledim ve temiz havaya ihtiyacım olduğunu söyledim.

Teknik olarak bu doğruydu.

Sonra sırt çantamı kaptım ve otobüs durağına koştum.

Çünkü o kazadan beri ilk kez, yangınla ilgili gerçeğin nihayet yakında olduğunu hissediyordum.

Ve bunu bizzat Aras'tan duymam gerekiyordu.

Otobüs beni oranın üç blok uzağında indirdi. Burası, belediye yıllar önce kapatmadan önce eski bir fabrika sahasıydı. Şimdi ise çoğunlukla kırık camlar, grafitiler ve yetişkinlerden kaçmaya çalışan gençlerle doluydu.

Bunu bizzat Aras'tan duymam gerekiyordu.

Binalardan birinin yanında oturan bir grup futbolcuyu hemen fark ettim.

Onlara doğru yürüdüğümü gördükleri an konuşmalar kesildi. Birkaçı birbirine bakıştı. Bir çocuk bıyık altından güldü. Hepsini görmezden geldim ve tam önlerinde durana kadar yürümeye devam ettim.

"Aras'ı gören var mı?" diye sordum.

Önce kimse cevap vermedi.

Sonra çocuklardan biri duvara yaslanıp sırıttı. "Neden? Artık sevgilisi misin?"

Birkaçı güldü.

Birkaçı birbirine bakıştı.

O an arkama bakmadan gitmeliydim ama o sabah duyduklarımdan sonra geri adım atmayacaktım.

"Sadece onunla konuşmam lazım."

Çoğu göz temasından kaçındı ama sonunda Can adındaki başka bir oyuncu konuştu.

"Pelin'in evinde olabilir."

Diğerleri ona yargılayıcı bir ifadeyle baktı.

"Ne var?" Can omuz silkti. "Gizlice çıktıklarını hepimiz biliyoruz."

Bu benim için sürpriz olmuştu.

"Sadece onunla konuşmam lazım."

"Şu piercingli Pelin mi?" diye sordum.

Can başıyla onayladı. "Ailesi hafta sonu için şehir dışındaymış."

Adresi istedim, o da verdi.

Teşekkür ettim ve kimse başka bir şey söylemeden oradan ayrıldım.

Yirmi dakika sonra, bindiğim taksi beni küçük mavi bir evin önünde bıraktı. Kapıyı çaldım. Pelin, üzerinde bol bir sweatshirtle kapıyı açtı ve beni görünce gerçekten şoke oldu.

"Ceyda?"

"Böyle çat kapı geldiğim için özür dilerim ama polis ve Aras'ın ailesi sabah onu aramak için bize geldi."

Aras'ın ismini söylediğim an Pelin'in ifadesi değişti.

Adresi istedim.

Sonra arkasından gelen ayak seslerini duydum; Aras belirdi, sanki hiç uyumamış gibi bitkin görünüyordu.

Beni gördüğü an yüzü bembeyaz oldu.

"Ceyda..."

Kollarımı sıkıca birbirine bağladım. "Yangın gecesi orada mıydın?"

Bir an kimse konuşmadı.

Sonra Aras dışarı çıktı.

"Evet," diye itiraf etti.

Bunu ondan duymak midemi bulandırdı.

Arkasından gelen ayak seslerini duydum.

"Ne oldu?"

Aras cevap vermeden önce duraksadı.

"Dokuz yaşındayken Mert'in gece geç saatte evden sinsi sinsi çıktığını gördüm. O zamanlar hep böyle şeyler yapardı, ben de eğlenceli bir oyun olduğunu sandığım için onu bisikletimle takip ettim."

Konuşurken yere bakıyordu.

"Kaykayla gittiği için bir süre onu gözden kaybettim ama sonunda onu sizin evin penceresinden tırmanarak çıkarken gördüm. Sonra, birkaç dakika sonra mutfaktan dumanlar yükseldiğini fark ettim."

Ona nasıl tepki vereceğimi bilemeden öylece baktım.

"Ne oldu?"

"Korktum ve eve sürdüm. Ertesi sabah herkes yangından ve sana olanlardan bahsetmeye başladığında..." Yutkundu. "Birine söylersem Mert'in hayatının kararacağını düşünüp durdum."

"Yani sustun mu?"

"Dokuz yaşındaydım."

Bu beni bir an duraksattı.

Mert'in büyüdükçe daha fazla belaya bulaştığını anlattı. Islahevi, kavgalar, sonunda hapishane.

Ama Aras o geceyi düşünmeyi hiç bırakmamıştı.

Özellikle yıllar sonra benimle aynı okula başlayınca.

"Korktum ve eve sürdüm."

"Başlarda senden kaçmaya çalıştım," diye itiraf etti Aras. "Sana her baktığımda o yangını hatırlıyordum."

Ama benden kaçmak imkansız hale gelmişti.

Dersler, koridorlar, futbol maçları, grup ödevleri.

Ve sonunda suçluluk duygusu başka bir şeye dönüştü.

Sonra Aras hiç beklemediğim bir şey söyledi.

Mezuniyetten önce, bazı çocukların kimsenin beni dansa kaldırmayacağıyla ilgili şaka yaptıklarını duymuş.

"Onlara patladım. İçlerinden biri neredeyse bu yüzden bana yumruk atacaktı."

"Başlarda senden kaçmaya çalıştım."

Pelin arkamızda durmuş, sessizce dinliyordu.

Aras devam etti: "Seni acıdığım için dansa kaldırmadım. Bunu yaptım çünkü artık seni önemsemiyormuş gibi davranmaktan yorulmuştum."

Bu beni gerçekten şaşırttı.

Beni eve bıraktıktan sonra Pelin'in evine gittiğini, çünkü onun ailesi evde olmadığı için sonunda bana gerçeği söylemek konusunda tavsiye almaya ihtiyacı olduğunu açıkladı.

"Bugün gelip seninle konuşmayı planlıyordum."

Uzun bir süre ona baktım ve sonra hala beni en çok rahatsız eden şeyi sordum.

Bu beni gerçekten şaşırttı.

"Mert neden böyle bir şey yapsın ki?"

Aras yavaşça başını salladı.

"Dürüst olmak gerekirse bilmiyorum."

Sonra ifadesi hafifçe değişti.

"Ama belki de bunu ona bizzat sormanın vakti gelmiştir."

Bir saat sonra Aras bizi iki kasaba ötedeki cezaevine götürdü.

Pelin arabada bekledi, Aras ve ben görüşme için içeri girdik.

"Mert neden böyle bir şey yapsın ki?"

Yol boyunca midem düğüm düğümdü.

Bir yanım, yıllardır hakkında duyduklarımdan sonra Mert'in korkunç görünmesini bekliyordu.

Bunun yerine, görüş odasına girdiğinde sadece yorgun ve yaşından daha büyük görünüyordu.

Beni Aras'ın yanında otururken gördüğü an yüzü tamamen düştü.

Önce kimse konuşmadı. Sonra öne eğildim ve tek merak ettiğim şeyi sordum.

"Neden yaptın?"

Mert birkaç saniye masaya baktı, oyunun bittiğinin farkındaydı.

Bir yanım Mert'in korkunç görünmesini bekliyordu.

"İsteyerek olmadı. 14 yaşındayken, geceleri mahallelerde dolaşıp aptalca şeyler yapardım. O gece sizin evin önündeki bahçe cücesini gördüm ve bakmak için yanına gittim. Sonra mutfak penceresinin aralık olduğunu fark ettim."

Aras yanımda gergin görünüyordu.

Mert devam etti.

"Kimse fark etmeden küçük bir şey alabilirim diye içeri girdim. Mutfaktayken bir sigara yaktım. Birkaç dakika sonra, salona bakarken sigarayı tezgahın üzerinde bıraktım."

Onu dinlerken midem bulanıyordu.

"İsteyerek olmadı."

"Sonra bir hareketlilik duydum ve panikledim. Tekrar pencereden çıkıp kaçtım."

Aras ona inanmayarak baktı.

"Yangını kasten çıkarmadın mı?"

Mert gerçekten şaşırmış görünüyordu. "Ertesi sabaha kadar yangın çıktığını fark etmedim bile."

Yıllardır Aras, ağabeyinin evimizi kasten yaktığına inanmıştı. Bu gerçek, yüzünün her halinden okunabiliyordu.

Mert tekrar bana baktı, yüzünde büyük bir utanç vardı.

"Özür dilerim, Ceyda. Her şey için."

Aramıza derin bir sessizlik çöktü.

"Sonra bir hareketlilik duydum."

Sonra Mert kısık bir sesle ekledi: "Eğer şimdi şikayetçi olmak istersen, anlarım."

Uzun bir süre ona baktım.

Dürüst olmak gerekirse, orada otururken öfke hissetmeyi bekliyordum ama daha çok üzüntü hissettim.

Bir gencin verdiği düşüncesizce bir kararın bu kadar çok hayatı değiştirmesine üzüldüm.

Aras'ın çocukken zar zor anladığı bir şey yüzünden neredeyse on yıl boyunca suçluluk duymasına üzüldüm.

Aras ve ben cezaevinden ayrıldığımızda, dönüş yolunda pek konuşmadık.

Ama eve gitmeden önce karakola uğradık.

Öfke hissetmeyi bekliyordum.

Sabahki polis memurlarını buldum ve onlara Mert'in itiraf ettiği her şeyi anlattım.

Şikayetçi olup olmayacağımı sorduklarında başımı salladım.

"Hayır," dedim. "İstemiyorum ve annemin de istemeyeceğine eminim."

Çünkü hiçbir şey izlerimi silmeyecekti.

Ama yıllar sonra ilk kez, bu izlerin artık hayatımı kontrol etmediğini fark ettim.

Ve bir şekilde, o yangın da artık hayatımı yönetmiyordu.