Hamile kızım bir tabutun içinde yatıyordu ve kocası sanki bir kutlamaya gelmiş gibi çıkageldi. Yanında metresi, kolunda bir kahkahayla içeri girdi; kadının topuk sesleri caminin zemininde alkış sesleri gibi çınlıyordu. Hatta eğilip kulağıma, "Görünüşe göre ben kazandım," diye fısıldadı. Çığlığımı yuttum ve kızımın sonsuza dek hareketsiz kalacak olan solgun ellerine baktım. Derken avukat, elinde mühürlü bir zarfla öne çıktı. Sesi keskin bir tonda, "Definden önce," dedi, "vasiyetname okunmalı." Damadım sırıttı; ta ki avukat ilk ismi söyleyene kadar. Ve o an gülümsemesi yüzünden silinip gitti.
Hamile kızım bir tabutun içinde yatıyordu ve kocası camiye gülerek girdi. Tebessüm değil, düpedüz kahkaha atıyordu. Bu ses, okunan duaları ipeği kesen bir bıçak gibi yardı geçti. Tüm başlar ona döndü. Siyah takım elbiseliler kaskatı kesildi. Standlarındaki beyaz zambaklar titredi. Ve işte oradaydı; damadım Kerem Vural. Boyalı ayakkabıları parlıyor, altın saati ışıldıyordu; bir eli ise kızımın evliliğini yıkan kadının belindeydi.
Adı Selin’di. Topuklu ayakkabıları caminin zemininde parlak ve acımasız bir şekilde, tıpkı bir suçtan sonra kopan alkış tufanı gibi çınlıyordu.
Kızımın tabutunun başında ellerim önümde bağlı halde duruyordum. Mahallenin yaşlı kadınları ellerinin arkasından dualar fısıldıyordu. Kız kardeşim dirseğimi tuttu ama yerimden kıpırdamadım. Tabutun içinde kızım Emel, porselen gibi görünüyordu. Çok solgun. Çok hareketsiz. Bir eli, doğmamış torunumun onunla birlikte hareket etmeyi bıraktığı karnının kavisinin üzerindeydi. Kerem’in gözleri benimkilerle buluştu. "Müjgan Hanım," dedi sıcak bir sesle, sanki bir bayramlaşmada karşılaşmışız gibi. "Korkunç bir gün."
devamı sonraki sayfada...
