Mührü açtığımda ellerim titriyordu.
Cenaze salonunun dışında insanlar sessizce dağılıyor, yağmur camlara vuruyordu. İçeride ise Kerem ve Selin birbirlerine bakıyor, avukatın bana verdiği zarfın içinde ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Avukat, “Bunu burada okumak zorunda değilsiniz,” dedi.
Başımı salladım.
“Hayır. Murat bunu benim için hazırladıysa şimdi okumak istiyorum.”
Zarfın içinden birkaç sayfalık bir mektup ve kalın bir dosya çıktı.
Mektubun üzerinde yalnızca adım yazıyordu.
İlk satırı gördüğüm anda gözlerim doldu.
“Sevgili eşim…”
Bir süre devam edemedim.
Murat’ın el yazısını tanıyordum. Hastalığının son dönemlerinde bile bana bıraktığı küçük notları saklamıştım. Fakat bu mektubun tarihi beni daha da şaşırttı.
Murat bunu ölümünden yaklaşık altı ay önce yazmıştı.
“Eğer bu mektubu okuyorsan, demek ki artık yanında değilim.”
Gözyaşlarım sayfanın üzerine düştü.
Mektupta önce bana teşekkür ediyordu.
Yıllar boyunca onunla olduğum için, hastalığında elini bırakmadığım için ve hiçbir zaman sahip olduğu serveti önemsemediğim için…
Sonra ise beni asıl şaşırtan cümle geldi.
“Kerem ve Selin’in seni neden suçladığını biliyorum. Onların söylediklerini yıllardır duyuyorum.”
Başımı kaldırıp avukata baktım.
“Biliyormuş…”
Avukat sessizce başını salladı.
Murat mektubunda, çocuklarının bana karşı davranışlarını fark ettiğini anlatıyordu.
Onları defalarca uyarmıştı.
Fakat Kerem ve Selin, babalarının benim tarafımı tutmasını bile benim onu etkilediğime bağlamışlardı.
Murat sonunda onlarla tartışmaktan vazgeçmişti.
Ama sessiz kalmasının sebebi düşündükleri gibi değildi.
Mektuptaki sonraki satırlar her şeyi değiştirdi.
“Servetimin büyük bölümünü çocuklarıma bırakmamın bir nedeni var. Onların para yüzünden seninle daha fazla savaşmasını istemiyorum. Fakat sana gerçekten ihtiyacın olan şeyi para olarak değil, güvence olarak bırakıyorum.”
Dosyayı açtım.
devamı sonraki sayfada...
