Kapağı kaldırdığımda gördüğüm ilk şey, yıllar önce kaybettiğimi sandığım bir fotoğraftı.
Ama asıl şaşkınlığı, fotoğrafın altındaki zarfın üzerinde yazan ismi görünce yaşadım.
Çünkü o isim bana değil, yıllardır ölü olduğunu sandığım birine aitti...
ANNEM: NERMİN YILMAZ.
Parmaklarım uyuştu. Fotoğrafı elime aldığımda gözlerime inanamadım. Henüz yedi yaşındaydım. Annemle birlikte eski evimizin bahçesinde oturuyorduk. Üzerimde doğum günümde giydiğim elbise vardı.
Bu fotoğrafı en son yirmi beş yıl önce görmüştüm.
Annem öldükten sonra bütün eşyalarımızla birlikte ortadan kaybolmuştu.
"Bu fotoğraf Nihat'ta ne arıyor?" diye fısıldadım.
Avukat cevap vermeden önce Pelin ayağa kalktı.
"Babamın sana bırakacağı şey annene ait birkaç eski fotoğrafsa gerçekten çok komik!"
Avukat sert bir ifadeyle ona baktı.
"Pelin Hanım, babanızın talimatları gereği kimse bu odadan ayrılmayacak. Öğrenecekleriniz yalnızca hanımefendiyi değil, üçünüzü de ilgilendiriyor."
Kutunun içindeki zarfı açtım.
Anneme ait olduğunu hemen tanıdığım el yazısıyla yazılmış bir mektup vardı. Ancak mektubun tarihi, bana annemin öldüğünün söylendiği günden tam iki yıl sonrasını gösteriyordu.
Boğazım düğümlendi.
Mektubun ilk satırını okudum.
"Sevgili kızım, bu mektubu okuyorsan sana kavuşmak için verdiğim mücadeleyi kaybetmişim demektir."
Sandalyeye yığıldım.
"Bu imkânsız! Annem ben yedi yaşındayken öldü!"
Avukat masasındaki dosyayı açtı.
"Anneniz ölmedi. En azından size söylendiği tarihte değil."
Odadaki sessizliği Pelin'in öfkeli sesi bozdu.
devamı sonraki sayfada...
