Haber Zamanı

Sonra o an geldi. Selma yavaşça annesinin kulağına doğru eğildi.

Ve bir şey fısıldadı.

Onu başka kimse duymadı. Ne gardiyanlar. Ne sosyal hizmet görevlisi. Ne de kollarını kavuşturmuş, dosyası hâlâ hafızasında taze bir halde yarı açık kapıdan izleyen Albay Mehmet. Sadece Rüya.

Kızın söylediği şey o kadar basit, o kadar imkânsızdı ki, kadın bir an nefes almayı bıraktı. —Sen yapmadın, diye fısıldadı Selma. —Kimin yaptığını gördüm.

Rüya hareketsiz kaldı. Gözyaşları akmaya devam ediyordu ama bunlar artık sadece acının gözyaşları değildi. Saf bir şokun gözyaşlarıydı. Titreyerek kızına biraz daha sıkı sarıldı. “Ne dedin sen yavrum?” diye mırıldandı sesi titreyerek. Selma hafifçe geri çekildi. Büyük, tuhaf bir şekilde huzurlu gözlerini annesinin gözlerine dikti. “Yılanlı saati olan adamı gördüm,” dedi çok kısık bir sesle. “O gece arka kapıdan girdi. O geçerken sen evde değildin.” Rüya’nın kalbi yeni bir şiddetle çarpmaya başladı. Beş yıl boyunca sesi kısılana kadar masumiyetini tekrarlamıştı. Ama kimse dinlemek istememişti. Kimse o gece birkaç dakikalığına bakkala gittiğini, döndüğünde kapıyı açık, lambayı yerde ve Ekrem’in cansız bedenini yemek masasının yanında yatarken bulduğunu duymak istememişti. Parmak izlerinin bulunduğu silahın basit bir açıklaması olduğuna kimse inanmak istememişti: Evde tuttuğu eski tabancaydı ve o gece ne olduğunu henüz anlamadan, Ekrem’i kanlar içinde görünce içgüdüsel olarak eline almıştı. Savcılık geri kalanını kurgulamıştı. Yorgun eş. Eski tartışmalar. Para. Kıskançlık. Belirsiz bir tanık ve daha dava başlamadan yenilmiş görünen barodan atanmış bir avukat. Rüya yutkunarak sordu: —Selma… neden daha önce söylemedin? Küçük kız bir an için eski ayakkabılarına baktı. “Çünkü beni perdenin arkasına saklanırken gördü,” diye fısıldadı. “Eğer konuşursam seni de öldüreceklerini söyledi. Sonra Clara Hala bana uydurmayı bırakmamı, en iyisinin unutmak olduğunu söyledi. Senin kötü bir şey yaptığını ve uslu durmam gerektiğini anlattı.” Tüm oda küçülüyor gibiydi. Rüya, kollarından yukarı doğru bir soğukluğun yükseldiğini hissetti. Clara. Ekrem’in kız kardeşi. Tutuklamadan sonra Selma’yı yanına alan kadın. Duruşmada diğer her dul yakın gibi ağlayan aynı kadın. Rüya’nın her zaman “asabi” olduğunu ve “tepesi attığında her şeyi yapabileceğini” iddia eden aynı kadın. Rüya, kelepçeli elleriyle kızın yüzünü avuçladı. —Yavrum… beni iyi dinle. O adamı daha önce görmüş müydün? Selma başını salladı. “Evet. İki kere. Bir keresinde sen yokken geldi, babam onu çalışma odasına aldı. Ben ona su götürdüm. Bileğinde üzerinde yılan başı olan büyük, altın bir saati vardı,” dedi bileğine dokunarak. “Ve çok ağır kokuyordu, sigara ve parfüm gibi. O geldiğinde babam korkmuştu. Biliyorum çünkü gittikten sonra her zaman daha çok bağırırdı.” Eşik kapısında duran Albay Mehmet, normal nefes almayı bıraktı. Kımıldamadı. Hiçbir şey söylemedi. Ama kızın konuşma tarzındaki bir şey—numara yapmadan, dikkat çekmeye çalışmadan, yıllarca bir görüntüyü saklamış birinin ham netliğiyle konuşması—göğsündeki o eski huzursuzluğu başka bir şeye dönüştürdü. Bir alarm ziline. Rüya daha da yaklaştı. —Hiç isim duydun mu? Selma bir an gözlerini kapatıp konsantre oldu. —Babam ona bir keresinde “Avukat Selçuk Bey” dedi. Sonra o gece… saklanırken onun şöyle dediğini duydum: “Sana imzalamayacağımı söylemiştim.” Sonra bir patlama oldu… sonra bir tane daha. Rüya’nın bedeni bir yana doğru yığılır gibi oldu. Selçuk Bey. Ekrem’in iş avukatı. Dış ortak. Sık gelen bir ziyaretçi. Zarif bir adam. Akşam yemeği arkadaşı. Ekrem ve Rüya’nın ciddi maddi sorunları olduğuna ve evdeki güvenliklerinden endişe ettiğine dair yeminli ifade verenlerden biri. Rüya ona hiçbir zaman güvenmemişti. Ama hiçbir şeyi de kanıtlayamamıştı. Mehmet kapıyı tamamen açtı. Sosyal hizmet görevlisi irkilerek başını kaldırdı. —Albayım, görüşme bitmek üzere… “Bir dakika sessiz ol,” dedi Albay, gözlerini kızdan ayırmadan. Odaya yavaş adımlarla girdi. Rüya hemen gerildi, içgüdüsel olarak Selma’yı gövdesiyle siper etti. Mehmet iki metre ötede durdu. “Küçük kız,” dedi, sesinde ondan beklenmeyecek kadar yumuşak bir tonla. “Bu az önce söylediklerini… başka birine anlattın mı?” Selma korkmadan ona baktı. —Clara Halama anlattım. Ama o küçük olduğum için rüya gördüğümü söyledi. Sonra beni bir hanımla konuşmaya gönderdi, ondan sonra artık hiçbir şey söylemek istemedim. —Bir psikolog mu? —diye sordu Mehmet. —Bilmiyorum. Sarı bir defteri vardı ve saat olayını anlatmayı bırakırsam bana şeker veriyordu. Bu kadarı yeterliydi.

Mehmet, kapının yanında duran ve ne olduğunu tam anlayamayan genç gardiyana döndü. —Mahkûm Rüya Fırat’a kimse dokunmayacak. İkinci bir emre kadar tüm infaz işlemlerini durdurun. Gardiyanın gözleri fal taşı gibi açıldı. —Ama Albayım, mahkeme kararı… “Cezaevi müdürü, sürecin dürüstlüğünü sarsan yeni unsurlar ortaya çıktığında bunu askıya alır,” diye sözünü kesti Mehmet. “Yoksa sana yönetmeliği harfiyen ezbere mi okumamı istersin?” —Hayır efendim. —O zaman harekete geç. Gardiyan neredeyse koşarak dışarı çıktı. Sosyal hizmet görevlisi ayağa kalktı. —Ben… bunu rapor etmeliyim… “Edeceksin zaten,” diye yanıtladı Mehmet. “Ama önce küçüğün tüm vesayet dosyasını, psikolojik görüşmeleri ve Clara Halanın ziyaret kayıtlarını istiyorum. Hepsini. On dakika içinde odamda olsun.” Kadın sarardı ve itiraz etmeden çıktı. Rüya, birisi onu tekrar koparıp alacakmış gibi kızına sarılmaya devam ediyordu. Mehmet, Selma ile göz hizasına gelmek için hafifçe öne eğildi. —Bir fotoğraf görsen o adamı tanıyabilir misin? Kız tereddüt etmeden başını salladı. —Evet. —Güzel. Mehmet Rüya’ya baktı. Beş yıl boyunca, kadının koğuşu geçtiğini her gördüğünde, içinde aynı nefret ve kabulleniş karışımını hissetmişti. O, sonun yüzüydü. Programları, protokolleri ve sessizlikleri imzalayan adamdı. Ama şimdi, demir ve dezenfektan kokan o dar odada, Mehmet bir cellat gibi görünmüyordu. Belki de masum bir kadını ölüme götürdüğünü yeni fark etmiş, yorgun ve yaşlı bir adam gibi görünüyordu. “Rüya Hanım,” dedi sonunda. “Bana ilk ifadenizde anlattığınız her şeyi, artık önemli olmadığını düşünseniz bile, hiçbir şeyi atlamadan tekrar anlatmanıza ihtiyacım var.” Rüya ona, yıllarca kafasını duvara vurduktan sonra bir kapının açılışını izleyen biri gibi baktı. —Beni şimdi mi dinleyeceksiniz? Albayın cevap vermesi bir saniye sürdü. —Evet. Ve ilk kez, bunu söylemek ona acı veriyormuş gibi geliyordu. Takip eden saatler herkesin kaderini değiştirdi. Mehmet, elindeki yetkiyi ve son dakika durdurma kararının baskısını kullanarak davayı içeriden yeniden açtı. Sadece mahkeme özetini değil, her şeyi; orijinal ifadeleri, bilirkişi raporlarını, görüşmeleri, elenmiş isimleri, psikolojik raporları ve olay yeri kayıtlarını getirtti. Kimsenin bakmak istemediği şeyi buldu. Silahta Rüya’nın parmak izleri vardı, evet; ama aynı zamanda “delil toplama kalitesinin düşüklüğü” nedeniyle hiçbir zaman düzgünce teşhis edilmemiş başka bir kişiye ait kısmi izler de vardı. O gece kadını evden çıkarken gördüğünü iddia eden meşhur tanık, iki farklı seferde kendiyle çelişmişti. Ve Selma ile görüşen psikoloğun raporunda, kenara not edilmiş ve sonra görmezden gelinmiş rahatsız edici bir cümle vardı: “Küçük çocuk gösterişli saati olan bir adam konusunda ısrar ediyor, ancak anlatısı travma sonrası stres nedeniyle bozulmuş görünüyor.” Bozulmuş. Bu kelime, davadaki tek temiz sesi gömmek için yeterli olmuştu. Saat öğleden sonra dördü gösterdiğinde, Selma basitleştirilmiş bir fotoğraf teşhis odasına alındı. Bazıları babasının tanıdığı, bazıları kontrol amaçlı eklenmiş takım elbiseli adam fotoğrafları arasından, küçük kız hemen birini işaret etti. Duraksamadı. Yalpalamadı. Fotoğrafa dokunmasına bile gerek kalmadı. —Bu. Bu Selçuk Becerra idi. Avukat. Finans danışmanı. Ekrem’in yakın arkadaşı. Ve muhasebe eklerinde kaybolmuş bir nota göre, Ekrem’in ölmeden aylar önce imzalamayı reddettiği bir dizi belgede adı geçen adam. Mehmet işaret edilen fotoğrafı görünce midesine buz gibi bir sancı girdi. Bu soyadını başka bir yerden hatırlıyordu. Davadan değil. Bir hafta önce, infazın hâlâ sessizce gerçekleşebileceği bir sırada aldığı özel bir telefondan. Bir ses ona “Fırat davasının” herkesin iyiliği için olduğu gibi kapatılması gerektiğini, geçmişi çok fazla deşmenin sadece saygın kurumları lekeleyeceğini söylemişti. İsim vermemişlerdi. Gerek yoktu. Şimdi gerçekten gerekiyordu. Doğrudan Başsavcılığı aradı. Sıradan bir birimi değil. Adli hataları inceleme birimini. Bağırdı. Talep etti. Otuz yıllık hizmetini, sonunda işe yarar bir amaç uğruna kullanıyormuş gibi masaya koydu. Aynı gece iki ajanla birlikte özel bir savcı geldi. Savcının yüzündeki şüpheci ifade, Selma’nın saat hikâyesini, arka kapıyı ve “İmzalamayacaktım” sözlerini tekrar edişini dinledikçe başka bir şeye dönüştü. Rüya hücresine dönmedi. İnfazın resmen durdurulması ve hükmün acilen gözden geçirilmesi istenirken güvenli bir odaya nakledildi. Onu henüz serbest bırakmamışlardı. Bu tertemiz bir mucize değildi. Aynı anda hem daha kötü hem de daha iyiydi: Yıllarca karşı tarafa doğru itilen gerçeğin o çok yavaş işleyen çarkları artık dönmeye başlamıştı. O gece, omuzlarında bir battaniyeyle beyaz bir odada oturan Rüya, derme çatma bir koltukta uyuyan Selma’yı izledi ve artık pek hatırlamadığı bir şeyi hissetti. Umut. Bu, neredeyse korku kadar acıtıyordu. Clara iki gün sonra tutuklandı. Cinayetten değil. Henüz değil. Adaleti engellemekten. Bir küçüğün ifadesini manipüle etmekten. Kritik bilgileri gizlemekten. Clara ağladı, bağırdı, bayılma taklidi yaptı, Selma’ya nankör, Rüya’ya deli dedi. Sonra Selçuk’un kendisini korumayacağını anladığında konuşmaya başladı. Beklediklerinden fazlasını itiraf etti. Evet, Selçuk Becerra, Ekrem ile karanlık işlere bulaşmıştı. Para aklama, sahte imzalar, bir inşaat şirketindeki yolsuzluklar. Ekrem dolandırıcılığın gerçek boyutunu öğrenince çıkmak istemişti. Onu ihbar etmekle tehdit etmişti. Selçuk o gece eve “meseleyi halletmek” için gitmişti. Tartışmışlardı. Bir el ateş etmişti. Clara daha sonra gelmiş, olanları görmüş ve para ile bazı varlıkların kendisine kalması sözü karşılığında susmayı kabul etmişti. Rüya’nın dakikalar sonra gelişi onlara mükemmel fırsatı vermişti. Perişan bir eş. Korkmuş küçük bir kız. Davayı kapatmaya can atan bir polis memuru. Her şey çok kolayca yerli yerine oturmuştu. Selçuk kaçmaya çalıştı. Onu şehirden üç saat uzaklıktaki bir çiftlik evinde buldular. Hâlâ pahalı saatler takıyordu. Ama yılanlı olanı değil. Onu, Clara’nın daha sonra itiraf ettiği gibi, cinayet gecesi nehre atmıştı. Yargılamanın yenilenmesi süreci, skandalın başka hiçbir şeye yer bırakmaması nedeniyle hızlı ilerledi. Basın durumu öğrendi. İnsan hakları örgütleri devreye girdi. İşlemediği bir suç yüzünden neredeyse idam edilecek bir kadının hikâyesini kurumsal halının altına süpürmek imkânsız hale gelmişti. Rüya otuz sekiz gün sonra aklandı. Beş yılla kıyaslandığında hiçbir şey gibi, ama aynı zamanda bir sonsuzluk gibi gelen otuz sekiz gün. Çıktığı gün hapishane aynı kokuyordu. Aynı duvarlar. Aynı teller. Avlunun üzerinde aynı solgun gökyüzü. Ama o artık içeri giren aynı kadın değildi. Bir sivil toplum kuruluşunun sağladığı sade kıyafetleri giymişti, saçları daha kısaydı, vücudu daha zayıftı ve gözleri kimliğinde yazmayan bir yaşı yansıtıyordu. Selma onu dışarıda, sistemde meseleye bakmaya istekli tek kişi haline gelen Savcı Selin Hanım’ın elini tutarak bekliyordu. Kapı açıldığında Rüya yavaşça yürüdü. Koşmadı. Bağırmadı. Suyun altında nefes almayı öğrendikten sonra yüzeye çıkan bir kadın gibi görünüyordu. Selma ise koştu. Bu kez kimse onu durduramazdı. Annesine sekiz yılın tüm gücüyle, birikmiş korkusuyla ve azalmayan sevgisiyle çarptı. Rüya onu karşılamak için dizlerinin üzerine çöktü ve kırılmış zamanı onarabilecekmiş gibi ona sarıldı. “Bitti,” diye fısıldadı kız. Rüya gözlerini kapattı. —Hayır yavrum. Daha yeni başlıyor. Ve bu doğruydu. Çünkü özgür olmak, kaybedilenleri geri getirmiyordu. Doğum günlerini geri vermiyordu. Anne yokken dökülen süt dişlerini geri vermiyordu. Sessizliği tatlılarla satın alan bir halanın çatısı altındaki Selma’nın kabuslarını geri vermiyordu. Kızının ses tonunu unutmamak için bir hücrede kendi kendine konuşan Rüya’nın gecelerini geri vermiyordu. Özgürlük iyileştirmez. Sadece iyileşmeye çalışma hakkını geri verir. Albay Mehmet sahneyi birkaç adım geriden izliyordu. Bu kez üzerinde resmi üniforması veya o her zamanki taş gibi ifadesi yoktu. Sadece yaşlı görünüyordu. Çok yaşlı. Rüya, Selma hâlâ beline sarılmış halde ayağa kalktığında yanına yaklaştı. Söze nasıl başlayacağını bilemedi. Onun gibi bir adam için bu bile tuhaftı. “Rüya Hanım…” dedi sonunda. Rüya ona baktı. Yıllarca ondan nefret etmenin hayalini kurmuştu. Ve bir parçası hâlâ ediyordu. Çünkü sonunda bir şeyi düzeltmiş olması yetmiyordu. O, kendisini neredeyse öldüren o makinenin bir parçasıydı. Mehmet başını hafifçe öne eğdi. —Affetmenizi beklemiyorum. Sadece daha önce şüphe duymalıydım, bunu söylemek istedim. Rüya onun bakışlarını karşıladı. —Evet. Zalimce değildi bu. Sadece gerçekti. Albay, haklı bir cezayı kabul eder gibi başını salladı. —Biliyorum. Ardından küçük bir kağıt torba çıkardı. İçinde beze sarılmış bir şey vardı. —Müsadere edilen eşyalarınızın arasındaydı. Birisi yanlış yere koyduğu için son envanterde yoktu. Dün gece buldum. Rüya paketi yavaş ellerle açtı. Bu, renkli iplerden ve bükülmüş boncuklardan yapılmış bir çocuk bilekliğiydi. Onu anında tanıdı. Selma onu beş yaşındayken, tutuklanmasından iki hafta önce yapmıştı. “Çarşıya gittiğinde beni unutma diye,” demişti ona. Rüya bilekliği göğsüne bastırdı. Albay Mehmet onun gözlerinde ilk kez ne öfke, ne acı, ne de bitkinlik gördü. Daha tehlikeli ve daha asil bir şey gördü. Geri dönen yaşamı. Aylar sonra Selçuk Becerra mahkûm oldu. Clara da öyle. Savcılık kamuoyundan özür diledi. Gazeteler ona “Koridorun Masum Kadını” adını taktı. Kameralar; gözyaşı, kahramanlık beyanları ve davayı kapatacak akılda kalıcı cümleler peşindeydi. Rüya onlara bunların hiçbirini vermedi. Yıkımını eğitici bir içeriğe dönüştürmek onun yükümlülüğü değildi. Bir fırında iş buldu. Selma ile terapiye başladı. Okul saatlerini, yemek tercihlerini, kızın geliştirdiği karanlık korkusunu ve şimdi rahatsız olduğunda burnunu tam olarak nasıl buruşturduğunu yeniden öğrendi. Güzel günler vardı. Dayanılmaz günler vardı. Selma’nın tuvalete bile gitmesine izin vermeyecek kadar onu bırakmadığı günler vardı. Ve kızın, birisi annesini tekrar alıp götürmeyecek mi bilmediği için odasına kapanıp ağladığı başka günler. Rüya’nın da titreyerek uyandığı geceleri vardı. Parmaklıklarla, postallarla, onun için gelen ayak sesleriyle dolu kabuslar. Ama artık bunların içinde yalnız değildi. Özgürlüğünü kazandıktan aylar sonra bir öğleden sonra, Selma kiraladıkları küçük evin mutfağında tekrar annesine doğru eğildi. Rüya hamur açıyordu. Kız yanına yaklaştı ve tıpkı hapishanedeki o gün gibi kulağına fısıldadı: —Sana doğruyu söyledim ve bu seni kurtardı. Rüya hamuru bıraktı, ellerini önlüğüne sildi ve onu kucağına aldı. “Hayır yavrum,” dedi alnından öperek. “Gerçek beni kurtarmadı. Onu söylemeye cesaret ederek sen beni kurtardın. Bu çok farklı.” Selma bir an düşündü. Sonra önemli ve kadim bir şeyi anlamış gibi başını salladı. Ve belki de anlamıştı. Çünkü sonunda Rüya’nın kaderini sonsuza dek değiştiren şey, sadece küçük bir kızın yılan şeklindeki bir saati hatırlaması değildi. Yetişkinlerle dolu, rahatsız edici olanı susturmaya, uydurmaya, yumuşatmaya veya gömmeye hazır bir dünyada, sekiz yaşındaki bir kızın tam vaktinde gerçeği fısıldamayı seçmesiydi.