Annemin avucunda sararmış, yılların kenarlarını kıvırdığı küçük bir fotoğraf vardı. Fotoğrafın arkasına eski usul mavi tükenmez kalemle yazılmış birkaç satır görünüyordu. Güvenlik görevlisi ona bakar bakmaz sanki nefesi kesildi.
Ben bir anneme, bir adama bakıyordum.
“Anne, bu ne?” diye sordum.
Annem gözlüğünü düzeltti. Sesi hâlâ sakindi ama yüzündeki incinmişlik gizlenmiyordu.
“Önce kendini tanıt delikanlı,” dedi. “Adın Tufan mı?”
Adam yutkundu. Yakasındaki GÜVENLİK yazılı siyah yeleğin üstündeki kartta gerçekten de Tufan yazıyordu.
“Evet,” dedi kısık sesle. “Tufan.”
Annem başını hafifçe salladı.
“Ben de öyle tahmin etmiştim.”
Tam o sırada reyonun arkasından mağaza müdürü koşarak geldi. Kalabalık büyümüş, dört müşteri birkaç adım ötede şaşkınlıkla olanları izliyordu. Orta yaşlı kilolu bir kadın elini ağzına götürmüş, “Ayıp ya,” diye mırıldanıyordu. Bir başkası da hâlâ telefonuyla kayıt alıyordu.
“Burada ne oluyor?” diye sordu müdür.
Ben hemen atıldım. “Annemi herkesin ortasında hırsız ilan etti. Bileğini sıktı, yürütecini devirdi. Şimdi de bir açıklama bekliyoruz.”
Tufan gözlerini annemin elindeki fotoğraftan alamıyordu.
devamı sonraki sayfada...
