“Kapıyı açın.”
Tam o sırada koridordan hızlı adımlar duyuldu.
Birkaç saniye sonra kilitli kapı üç kez vuruldu.
Profesör Karaca’nın yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Kapıyı açtığında karşısında duran kişiyi gördüğüm an nefesim tutuldu.
Kapının önünde yaklaşık altmış yaşlarında, gri saçlı bir kadın duruyordu. Elinde eski, kahverengi bir dosya ve kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı.
Kadın beni görür görmez olduğu yerde kaldı.
Gözleri doldu.
Sanki yıllardır kayıp olan birini bulmuş gibi yüzüme bakıyordu.
Ben ise hiçbir şey anlamıyordum.
“Levent…” dedi titreyen bir sesle. “Gerçekten o.”
Profesör Karaca başını yavaşça eğdi.
“Ben de emin olmak için haftalardır bekliyordum.”
Bir adım geri çekildim.
“Ne demek o? Siz kimsiniz?”
Kadın cevap vermeden önce kapıyı arkasından kapattı.
Bu kez kilitlemedi.
Sanki kaçmak istersem engel olmayacaklarını özellikle göstermek istiyorlardı.
Kadın dosyayı masaya bıraktı.
“Benim adım Feraye Günal,” dedi. “Yıllar önce bu üniversitede hemşirelik bölümünde çalışıyordum. Ama seni tanımamın nedeni bu değil.”
Boğazım düğümlendi.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
Feraye Hanım elindeki eski fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafa baktığım anda yüzümdeki kanın çekildiğini hissettim.
Fotoğraf bir hastane odasında çekilmişti.
Yatakta genç bir kadın yatıyordu.
Kucağında kundaklanmış bir bebek vardı.
Kadının yanında iki genç adam duruyordu.
Biri Profesör Karaca’ydı.
Diğeri ise…
Babamdı.
Cem Aydemir.
Ellerim titremeye başladı.
“Bu ne?”
Levent Karaca ağır ağır konuştu.
“Yirmi iki yıl önce çekildi.”
“Bunu görüyorum. Neden babam sizinle aynı fotoğrafta?”
Feraye Hanım gözlerini yere indirdi.
devamı sonraki sayfada...
