Haber Zamanı

Biraz sonra şirket avukatı Seçil Hanım geldi. Asansörde hiç konuşmadı. İkinci kata çıktığımızda beni toplantı salonuna değil, arşiv odasına götürdü.

Kapıyı açınca gördüğüm manzara karşısında şaşkına döndüm. Eski raflar kaldırılmış, ortaya büyük bir masa yerleştirilmişti. Masanın üzerinde yıllardır hazırladığım projeler, teklifler ve raporlar düzenli klasörler halinde duruyordu.

“Bunlar neden burada?” diye sordum.

Seçil Hanım bir klasörü açtı.

“Çünkü bazı şeylerin gerçek sahibinin kim olduğunu göstermek zorundayız.”

İlk sayfada iki yıl önce hazırladığım, maliyetleri azaltmaya yönelik çalışma vardı. O önerim uygulanmış ve şirkete milyonlarca lira tasarruf sağlamıştı. Fakat yönetim toplantısında başarı muhasebe müdürü Tamer Bey’e yazılmıştı.

İkinci klasörde benim bulduğum yeni müşterilerin sözleşmeleri bulunuyordu. Üçüncüdeyse hiç görmediğim banka kayıtları vardı.

“Bunlar ne?” dedim.

“Şirketin başına gelenlerin açıklaması.”

O sırada kapı açıldı. İçeri Rauf Bey girdi. Yüzü yorgundu, elinde bastonu vardı.

“Buradan gitmek istersen seni durdurmayacağım,” dedi. “Ama önce bir kere beni dinle.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Beş dakikanız var.”

Rauf Bey başını salladı.

“Şirketin gelirlerinin neden düştüğünü biliyor musun?”

“Piyasa şartları yüzünden olduğunu söylediniz.”

“Ben de öyle sanıyordum. Yanılmışım.”

Seçil Hanım önümüze banka dekontlarını koydu. Tamer Bey, sahte tedarikçi faturalarıyla aylardır şirketin parasını kendi kontrolündeki hesaplara aktarmıştı. Rakamları görünce nefesim kesildi.

“Peki kimse fark etmedi mi?”

“Sen fark ettin,” dedi Rauf Bey.

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

“Hatırla. Üç ay önce bir faturadaki tutarsızlığı bana bildirmiştin. Sonra dosya ortadan kaybolmuştu.”

Hatırlıyordum. Tamer Bey o gün beni gereksiz kuşku çıkarmakla suçlamıştı.

“Senin uyarın üzerine gizli inceleme başlattım,” diye devam etti Rauf Bey. “Ve yalnızca hırsızlığı değil, başka bir şeyi de öğrendim. Yıllardır senin hazırladığın çalışmalar onun adıyla sunulmuş.”

Öfkeyle ayağa kalktım.

“Madem biliyordunuz, neden beni işten attınız?”

Rauf Bey, masanın sonundaki kırmızı dosyayı önüme itti.

“Çünkü cuma günü seni çalışanım olmaktan çıkarmaya karar verdim. Ama sana bunu anlatmayı berbat ettim.”

Dosyayı açtım. İlk sayfada büyük harflerle şu yazıyordu:

KARACA TEKNOLOJİ — ORTAKLIK VE YÖNETİM DEVİR TEKLİFİ.

Altında benim adım vardı: Başak Yalın.

“Bu bir şaka mı?” diye fısıldadım.

“Hayır. Şirket hisselerimin yüzde otuzunu sana devretmek istiyorum. Genel müdürlük görevini de teklif ediyorum.”

Kulaklarıma inanamadım.

“Fakat bana maaş almayacağımı söylediniz.”

“Evet. Eski asistanlık maaşınla benim için çalışmanı istemiyorum. Ortak olarak kendi kazancından pay almanı, ayrıca sözleşmeyle güvence altına alınmış aylık yönetici ücretini almanı istiyorum. Teklifin tamamını söylememe izin vermedin. Ama suç bende; seni korkutacak şekilde başladım.”

Seçil Hanım araya girdi.

“Buradaki şartlar sizin incelemeniz için hazırlandı. Hiçbir belgeyi bugün imzalamak zorunda değilsiniz. Kendi avukatınıza da gösterebilirsiniz.”

Rauf Bey’e baktım. Bir tarafım sevinmek istiyordu. Diğer tarafım hâlâ parktaki aşağılanmayı unutamıyordu.

“Bunu neden yapıyorsunuz?”

Yaşlı adam pencereye döndü.

“Çünkü çocuklarım şirketi satmak istiyor. Bense onu korumak için kime güveneceğimi seçmek zorundayım. Sen yıllardır herkes alkış beklerken işini yaptın. Ben bunu gördüm ama gerektiği kadar söylemedim.”

Tam o sırada koridordan sert sesler duyuldu. Kapı birden açıldı. Rauf Bey’in büyük oğlu Levent içeri girdi.

“Baba! Duyduklarım doğru mu? Bu şirketi asistanına mı veriyorsun?”

Rauf Bey sakince ayağa kalktı.

“Bir kısmını, hak ederek burada çalışan birine teklif ediyorum.”

Levent masaya vurdu.

“Buna izin vermem. Yarın yatırımcılarla satış görüşmemiz var!”

Seçil Hanım önüne bir belge bıraktı.

“Şirket hisselerinin tasarruf yetkisi babanıza ait. Ayrıca söz konusu yatırımcıyla yapılan görüşmelerde usulsüz bilgi paylaşımı tespit edildi.”

Levent’in yüzü bembeyaz oldu.

“Ne saçmalıyorsunuz?”

“Bilgileri Tamer Bey’den aldığın mesajları da gördük,” dedi Rauf Bey. “Şirketin değerini düşürüp ucuza satın alınmasını kolaylaştıracaktınız.”

Levent bir an bana baktı. Gözlerinde öfke vardı.

“Bütün bunlar senin yüzünden!”

“Hayır,” dedim ilk kez sesimi yükselterek. “Ben yalnızca yanlış bir faturayı fark ettim. Geri kalanını siz yaptınız.”

Levent kapıyı çarpıp çıktı. Seçil Hanım, delillerin yetkili makamlara iletileceğini ve şirketin hukuki sürecinin başlatıldığını söyledi.

Odada yeniden sessizlik oldu.

Rauf Bey sandalyesine otururken birden sendeledi. Hemen koluna girdim. Yüzü solgunlaşmıştı. Sağlık görevlisi çağırdık. Hastanede yapılan kontrollerden sonra doktor dinlenmesi gerektiğini söyledi.

O akşam kendisini ziyaret ettiğimde yatağının yanında eski bir fotoğraf duruyordu. Fotoğrafta genç Rauf Karaca, küçücük bir atölyenin önünde birkaç işçiyle gülümsüyordu.

“İlk şirketim,” dedi fotoğrafa baktığımı görünce. “Bütün hayatımı buraya verdim. Sonunda kendi çocuklarımın bile sadece satılacak bir bina gördüğünü anlamak ağır geldi.”

“Yine de beni korkutarak sınamanız gerekmiyordu.”

Başını eğdi.

“Haklısın. Seni sınamaya hakkım yoktu. Özür dilerim.”

Bu iki kelime, yedi yıldır ondan duyduğum en beklenmedik sözlerdi.

Teklifi hemen kabul etmedim. Belgeleri bağımsız bir avukata incelettim. Şirketin borçlarını, sorumluluklarımı ve çalışanların durumunu ayrıntılı öğrendim. Ardından Rauf Bey’in karşısına kendi şartlarımla çıktım.

“İşten çıkarılan çalışanların dosyaları yeniden değerlendirilecek. Hakkı yenilenlerin alacakları ödenecek. Şirketin hesapları her yıl bağımsız denetlenecek. Ve hiç kimsenin emeği başka birinin adına yazılmayacak.”

Rauf Bey gülümsedi.

“İşte bu yüzden seni seçtim.”

O gece eve döndüğümde annem mutfak masasında beni bekliyordu. Önüne ortaklık teklifini koydum. Sayfaları dikkatle çevirdi; rakamları anlamasa da yüzümdeki endişeyi fark etmişti.

“Mutlu değil misin?” diye sordu.

“Mutluyum. Ama korkuyorum da. Ya başaramazsam?”

Annem elimi tuttu.

“Sen küçücükken baban öldüğünde ben de her sabah aynı korkuyla uyandım. Başarabileceğimi bilerek başlamadım. Siz bana ihtiyaç duyduğunuz için devam ettim. Ama sakın bu kez kendini unutma.”

O sözler kararımı netleştirdi. Ertesi gün avukatımın yanında şirketin hesaplarını bir kez daha inceledim. Çalışanların ödenmemiş fazla mesailerini gösteren listeyi görünce ayrı bir madde eklettim. Sonra Rauf Bey’e telefon açtım.

“Ortaklığı kabul edersem yalnızca şirketin kazancını değil, geçmişteki hatalarını da üstlenmek zorunda kalacağım. Bunları düzeltmek için bana gerçek yetki verecek misiniz?”

Telefonun öbür ucunda kısa bir sessizlik oldu.

“Evet,” dedi. “Aksi halde bütün bunların anlamı kalmaz.”

İlk defa bana bir emir vermiyor, söz hakkımı tanıyordu. İşte kararım o anda kesinleşti.

Üç hafta sonra sözleşmeyi imzaladım. İlk işim eski ekibimizi toplamak oldu. Herkese gerçeği anlattık, kaybolan güveni yeniden kurmak için çalışmaya başladık.

Bir yıl sonra şirket yeniden kâr etmeye başladığında Rauf Bey beni aynı parka çağırdı. Bu kez banka yan yana oturduk.

“Pişman mısın?” diye sordu.

“Bir şey dışında hayır.”

“Neymiş o?”

“Keşke bana o gün gerçeği baştan söyleseydiniz.”

Gözlüğünü çıkarıp hafifçe güldü.

“Ben de keşke insanları korkutmadan konuşmayı daha erken öğrenseydim.”

Çantamdan küçük bir zarf çıkarıp ona uzattım. İçinde şirketin yenilenen giriş tabelasının fotoğrafı vardı. Altına çalışanların ortak kararıyla şu sözleri yazdırmıştık:

“Bu şirketi ayakta tutan, yalnızca sermayesi değil, insanların emeğidir.”

Rauf Bey fotoğrafa uzun süre baktı. Gözleri doldu.

O gün parkta bana işimi kaybettiğimi söyleyen adamın aslında bir kapı açmak istediğini sonunda anlamıştım. Ama ben de ona önemli bir şey öğretmiştim: İyi niyet, kırıcı sözlerin mazereti olamaz.

Artık hiçbirimizin geleceği tek bir kişinin merhametine bağlı değildi. Annem rahat bir nefes almış, Yiğit üniversiteyi kazanmıştı. Ben ise hayatımda ilk kez yalnızca geçinmek için değil, inandığım bir şey inşa etmek için çalışıyordum.

Parktan ayrılırken Rauf Bey elini uzattı.

“Yarın görüşürüz, ortağım.”

Elini sıktım.

“Yarın görüşürüz, Rauf Bey.”

Çünkü bazen insanın hayatını değiştiren şey, önüne konulan fırsat değil, o fırsatı kabul ederken kendi değerinden vazgeçmemesidir.