Hayır. Lütfen. Tek kelime daha söylemeyin.”
Bunu söyledikten sonra arkamı döndüm. Parkın çıkışına doğru yürürken gözyaşlarımı tutamıyordum. Yedi yıl boyunca hayatımın merkezine koyduğum şirketten, sanki hiçbir değerim yokmuş gibi gönderiliyordum.
Arkamdan Rauf Bey’in sesi yükseldi.
“Başak, masanın üzerindeki dosyayı görmeden karar verme!”
Durmadım. Çünkü o an duyacağım hiçbir açıklamanın incinmiş gururumu onarabileceğine inanmıyordum.
Eve döndüğümde annem mutfakta yemek hazırlıyordu. Yüzümü görünce elindeki kaşığı bıraktı.
“Ne oldu kızım?”
“İşimi kaybettim anne.”
Annem sandalyesine çöktü. Üniversiteye hazırlanan kardeşim Yiğit, odasından çıkıp bizi duyunca kapıda durakladı. İkisi de benden güçlü olmamı bekliyordu. Oysa ilk defa güçlü görünmek istemiyordum.
Gece boyunca telefonum çaldı. Arayan Rauf Bey’di. Mesajlarında yalnızca konuşmamız gerektiğini yazıyordu. Hiçbirini cevaplamadım.
Ertesi sabah kapımızın altından bırakılmış kalın bir zarf buldum. Üzerinde ismim vardı. İçinden bir anahtar, avukat kartviziti ve el yazısıyla yazılmış kısa bir not çıktı:
“Bana güvenmek zorunda değilsin. Ama kendi geleceğin hakkında verilen kararı öğrenmeye hakkın var. Pazartesi saat onda, şirketin eski arşiv odasında ol.”
Notun sonundaki imza Rauf Karaca’ya aitti.
Zarfı kapatıp çöpe atmak istedim. Fakat anahtarın üzerindeki küçük metal etiketi görünce elim durdu: 204.
Bu, yıllardır kilitli tutulan arşiv odasının numarasıydı.
Pazartesi sabahı şirkete gittiğimde giriş kartım çalışmadı. Güvenlik görevlisi Orhan mahcup bir ifadeyle bana baktı.
“Başak Hanım, talimat var. Sizi yukarı avukat çıkaracak.”
Boğazım düğümlendi. Demek gerçekten kovulmuştum.
devamı sonraki sayfada...
